Becker gaat ervan uit dat ’t geen zin heeft economie als wetenschap te beschrijven als een wetenschap van het economische.

economie = benadering van mensen & samenlevingen, zonder principiële grens inzake object.

3 centrale kenmerken:

1. maximalisering: actoren trachten hun nut/voordeel te maximaliseren
2. ≠ in efficiëntie van markten: een vooronderstelling van markten die handelen van de verschillende participanten coördineren, zodat hun gedrag wederzijds consistent wordt.
3. preferenties: veranderen niet substantieel door tijd of in vergelijkend perspectief.

Moeten zich op een onderliggend niveau van fundamentele aspecten bevinden (voedsel, zingeving, mobiliteit, gezondheid, veiligheid…) (volgens Becker) ALLE economische inzichten & wetten kunnen hieruit worden afgeleid:

• stijgt de prijs, dan daalt de vraag
• stijgt de prijs, dan stijgt het aanbod
• competitieve markten komen de potentiële vraag beter tegemoet dan een monopolie/oligopolie.
• belastingen doen de output dalen.

Economische Sociologie – academiejaar 2009-2010

Becker breidt deze wetten uit ver buiten het klassieke economische studieveld:

• er bestaan ook stijgende/dalende schaduwprijzen, (wachttijd dokter)
• loonsstijging, dan zullen de huisvrouwen gemakkelijker werk gaan zoeken.
• monopolies bestaan ook bij de markt van de ideeën, wat een economische ondersteuning biedt voor de vrijheid van onderzoek & meningsuiting.
• belasting bestaat ook voor criminele activiteiten (boetes, gevangenisstraf)

=> Kern van Becker: de centrale kenmerken van de economie zijn toepasbaar op

ALLE vormen van menselijk gedrag.

Mainstream economie: dominante stroming van (neo)klassieke economie met perfect geïnformeerde actoren die op instrumenteel rationele wijze van hun eigen belang nastreven.

• het ideaal van socio-economie ( economie = deel van de samenleving)
• economische imperialisme (economische benadering toepassen op andere soorten gedrag).

Reciproque relaties komen voor, naast en tezamen met ruil.
Giften zijn geen belangeloze (eenzijdige) handelingen, maar net wederzijds of reciproque.

Centraal verschil met ruil: een gift moet belangeloos lijken!

• 3-voudige verplichting bij giften: geven, ontvangen, retourneren.
• voortdurend in handel ( ruil).

Dit maakt deel van Durkheimiaanse kritiek op de economie: uit bestaande sociale verbanden volgt de mogelijkheid van markttransacties, niet omgekeerd.

Marcel Mauss, betoogt dat ook in primitieve samenlevingen de menselijke noden breder zijn dan basale behoeften als voedsel & veiligheid. -> 2 sociale verschijnselen: Potlach & Kula-ring

1. Kularing:

2 circuits: a) marktgeoriënteerd (ruil)

b) gescheiden van ander circuit: circulatie van prestige-objecten, gebaseerd op wederzijdsheis.

Binnen de Kularing bestond geen ruil, gebaseerd op systeem van keten van giften.

Er bestond een kleine ring (op 1 eiland) en een grote ring (tussen de verschillende eilanden) -> circulatie via een vast & complex patroon.

De Kula deed netwerken ontstaan waarlangs handel & ruil-relaties van goederen ontstonden.

2. Potlach omvat een brede verzameling van plechtige rituelen; ze vond plaats n.a.v. belangrijke momenten in het loven. Potlach zelf bestond uit overdadige verdeling van voedsel& geschenken door de gastheer aan zijn gasten. De geschenken vonden plaats met oog op publieke erkenning. De potlach bevestigde de status van de ontvanger/genodigde: de geschenken werden uitgedeeld in verhouding van de sociale positie/status van de ontvanger.

-> sterk rivaliserend en competitief systeem waarin gestreden werd om status&gezag.