Volgens deze interpretatie zijn goden ook onkenbaar, als de realiteit over de natuur dat beweerd wordt ook niet volledig kenbaar is. Er is geen goddelijke waarheid en wetten volgens deze interpretatie. Juist en fout zijn aspecten die behandeld moeten worden door cultuur en niet door goden moeten beslist worden.

Verandering in Griekse denken ( iemand die geen Griek was, was een barbaar. ) Cultureel relativisme -> iedere persoon weet wat juist is voor hem. Als iemand anders denkt, maakt dat hem geen barbaar. Mensen kunnen andere interpretaties hebben van de werkelijkheid, maar deze zijn gelijkwaardig.

Relativistisch empirisme -> voorkeur voor het verschijnen boven de realiteit. Men gaat kijken naar het verschijnen van die wereld, niet naar de realiteit achter die verschijnen. Men gaat wel rekening houden met de werkelijkheid, maar toch gaat men een eigen interpretatie geven aan die werkelijkheid.

De sleutel tot succes in het Atheense polis was de Retorica. Retorica is de kunst van het argumenteren, spreken en overtuigen-> overreding. Deze vaardigheid van argumentatie is eigen aan de sofisten. Retorica werd een object van studie, een job en iets dat onderwezen werd. Zij gingen in rechtszaken argumenteren in ruil voor geld (voor de eerste keer) en het was een begin van hoger opleiding. Hun filosofische belangstelling richtten ze op het dagelijks leven van de mens, i.p.v. de kosmos.

Het centraal idee van de sofisten kwam van Protagoras, met zijn uitspraak “De mens is de maat van alle dingen.” Deze uitspraak kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden, maar elk van deze interpretaties hebben als kernbegrip het humanisme.