Deze theorie gaat over de delta rule. Dit model illustreert 1 van de vele mechanismen die er zijn om schema abstractie te bereiken. Het is interessant om te zien dat de schemarepresentatie onmisbaar is als het gaat om synaptische sterktes. De synaptische sterkte van een verbinding tussen een input en een output is een maat van hoe typisch een symptoon

is voor een ziekte. Verder moet je dit experiment van Gluck & Bower zelf maar doorlezen vanaf blz. 165.

We hebben reeds semantische netwerken gezien en schema’s als 2 verschillende manieren om conceptuele kennis te representeren. Maar het blijkt dat dit nog niet genoeg is. Daarom zijn er nog 2 theorieën: abstraction & instance theories. Maar de schematheorie die we al behandeld hebben is een voorbeeld van een abstraction theorie.

Instance theories houden in dat we geen centrale concept opslaan maar specifieke instanties. Wanneer de tijd komt om te beoordelen hoe typisch een specifiek object is van vogels in het algemeen, vergelijken we het met specifieke vogels en maken dan een beoordeling van het gemiddelde verschil. De twee theorieën verschillen dan wel een beetje, maar algemeen gezien geven ze dezelfde voorspellingen. Bijvoorbeeld voorspellen ze beiden een betere verwerkingsproces van centrale leden van een categorie.

De effecten van een categoriale structuur kan verklaard worden door het aannemen dat mensen the centrale leden ‘pakken’ of dat ze specifieke instanties opslaan van categorieën.

Het zijn niet alleen objecten die een conceptuele structuur hebben, maar ook evenementen zoals naar de bios gaan, voor dit soort ‘event schemas’ zijn door Schank & Abelson (1977) scripts uitgevonden, zie blz. 161 Table 1.0 voor een voorbeeld van een diner en de scripts die men al klaar heeft staan, dus wat men zou verwachten van een dineetje in een restaurant. Voor andere experimenten over dit onderwerp verwijs ik je naar blz. 160 t/m 164.

Scripts zijn event schemas die mensen gebruiken om een evenement te beredeneren/voorspellen.

Hoe zit het dan met de mate waarin de categorieën worden ingedeeld en welke leden de mensen hieraan toekennen (Degree of category membership) (Rosch (1973, ’77, ’79))? Het blijkt dat de klassering van het menselijk gedrag voortdurend verandert, en dat het niet alleen afhangt van de eigenschappen van een object, maar ook van de context waarin het zich bevindt. Verschillende instanties zijn leden van verschillende categorieën, maar de meer centrale leden zijn het makkelijkst in het verwerken ervan.