Lately, zijn mijn klachten begonnen om later in de middag beginnen, ze worden steeds intenser, en soms de symptomen zich uitbreiden naar mijn armen. Dit verslechtering vanwege de progressie van de ziekte of is het Augmentation? Deze symptomen zijn sterk suggestief voor vergroting (zie vraag 74)-de meest ernstige langdurige medicatie-gerelateerde kwestie in RLS. De term "augmentatie" werd geïntroduceerd door onderzoekers van Johns Hopkins in 1996 naar drugs geïnduceerde complicaties van levodopa behandeling bij patiënten met RLS te beschrijven. Latere studies bevestigden de in het eerste rapport beschreven voorzieningen bestaan uit eerder optreden van de symptomen en intensivering van symptomen die zich naar andere lichaamsdelen. De prevalentie van augmentatie wordt genoteerd om hoogste met levodopa, maar deze complicatie is ook gemeld met dopamineagonist medicijnen (pramipexol en ropinirol). Het laagste risico van borstvergroting wordt opgemerkt met cabergoline en rotigotine patch behandeling van RLS. De meeste meldingen van borstvergroting hebben haar optreden met dopaminerge medicatie beschreven, met uitzondering van twee korte verslagen met tramadol. Factoren die het risico van augmentatie zijn de dosis van de dopaminerge medicatie (meer kans augmentatie met grotere doses), de duur van de behandeling (meer wisseling van augmentatie na maanden behandeling met levodopa), de aanwezigheid van ijzerdeficiëntie zoals gemeten door serumferritine (meer kans op vergroting bij patiënten met een lage serum ferritine niveaus), en de duur van de werking van de medicatie (minder kans op vergroting met langdurige dopaminerge medicatie zoals cabergoline en rotigotine patch).

De drugs het meest gebruikt om RLS te behandelen zijn dopaminerge middelen. Er is een grote individuele variatie in het optreden van bijwerkingen van deze medicijnen. Zeer vaak voorkomende bijwerkingen zijn misselijkheid, duizeligheid (of vaag gevoel), slaperigheid en hoofdpijn. Deze bijwerkingen werden gevonden in veel van de centrale geneesmiddelenonderzoek. De drug die is gevonden het meest nuttig te zijn voor de behandeling van misselijkheid is domperidon, deze medicatie is niet beschikbaar in de Verenigde Staten, maar kan worden verkregen uit Canada of Mexico. De meest ergerlijke bijwerkingen, in het bijzonder tijdens langdurige behandeling van RLS, onder meer vergroting, die stopzetting nodig om de meeste van deze patiënten (zie vraag 73, 74 en 76), tolerantie (zie vraag 75) en rebound (zie vraag 75 ). Soms voorkomende bijwerkingen van een dopaminerge behandeling voor RLS onder impuls controle stoornissen (zie vraag 46 en 47), enkel oedeem (zwelling door vochtophoping onder de huid), gewichtstoename (zie vraag 48), en slaperigheid en slaapaanvallen (zie vraag 77 ). Andere ernstige bijwerkingen zijn fibrose (verstijvingelement veroorzaakt door de opbouw van weefsel) van de bekleding van het hart, longen en buik, die aanleiding geven tot ernstige hart-, long-en buikziekten respectievelijk. Deze complicaties werden waargenomen met Ergoline (een verbinding afgeleid van ergotalkaloïden door een schimmel infecteren rogge en andere planten) dopaminerge middelen zoals pergolide, die niet langer wordt gebruikt vanwege deze bijwerkingen. Cabergoline, een Ergoline dopaminerge middel met een lange werkingsduur, kan een kleine kans op het veroorzaken van fibrotische complicaties hebben, het is niet goedgekeurd voor de behandeling van RLS, en is erg duur. Andere bijwerkingen opgemerkt met de dopaminerge medicijnen zijn onder andere een reactie op de plaats waar de pleister (bijv. rotigotine patch) wordt toegepast.

Narcotica of pijnstillers (opiaten of opioïden), die worden gebruikt in ernstige en refractaire gevallen van RLS en bij patiënten met ernstige vergroting, gewoonlijk misselijkheid, braken, slaperigheid, duizeligheid, en constipatie. Meer ernstige bijwerkingen zijn het potentieel voor verslaving, afhankelijkheid, of misbruik. Personen met een geschiedenis van drugsgebruik in het verleden mag niet deze middelen krijgen, en ze moeten worden gecontroleerd op verslaving en afhankelijkheid. Een andere ernstige bijwerking bij patiënten die hoge doseringen opioïden nemen op de lange termijn is respiratoire depressie, die slaapapneu of verergering van slaapapneu kunnen veroorzaken bij mensen die al over de aandoening. Deze patiënten moeten zorgvuldig worden gecontroleerd met behulp van polysomnografie studie om deze bijwerkingen respiratoire gebeurtenissen te detecteren tijdens de slaap.

Bijwerkingen van sedativa-hypnotica (bijv. benzodiazepine en niet-benzodiazepine-agonist drugs) onder overdag sedatie en slaperigheid, die een gevaar kunnen opleveren voor het rijden en kunnen arbeidsongevallen veroorzaken. Deze medicijnen (met name benzodiazepines) kan ook verslaving, afhankelijkheid, en respiratoire depressie veroorzaken, en moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met slaapapneu. In feite zou deze geneesmiddelen niet worden gebruikt bij patiënten met slaapapneu tenzij ze behandeling krijgen zoals continue positieve luchtwegdruk (CPAP) titratie.

De anti-epileptische medicijnen die soms worden gebruikt in RLS kan misselijkheid, duizeligheid, slaperigheid, en de volgende dag schadelijke effecten veroorzaken. Sommige van deze medicijnen kunnen ernstige bijwerkingen zoals huiduitslag, leverschade, coördinatiestoornissen, en (zelden) beenmergdepressie leidend tot ernstige uitputting van bloedcellen veroorzaken. Patiënten die een aantal van deze medicijnen moet regelmatig worden gecontroleerd en moeten regelmatig bloedbeeld en leverfunctietesten uitgevoerd hebben. Veel anti-epileptische medicatie kan ernstige aangeboren afwijkingen veroorzaken, dus mogen ze niet worden gebruikt bij zwangere patiënten.

Vier groepen medicijnen zijn gevonden nuttig RLS zijn : dopaminerge medicatie ( middelen bevorderen de functie van dopamine , een chemische tekortkomingen van patiënten met de ziekte van Parkinson zijn ) , anticonvulsiva (geneesmiddelen voor de behandeling van epilepsie ) , opioïden ( synthetische morfinederivaten als pijnstillers ) en sedativa - hypnotica . Al deze medicijnen moeten worden voorgeschreven en opgevolgd door artsen ( inclusief specialisten RLS ) .

Dopaminerge medicatie wordt beschouwd als de eerste regel van de behandeling met geneesmiddelen voor RLS . Deze middelen zijn lang gebruikt om de ziekte van Parkinson en doeltreffend zijn RLS , zij het met een veel lagere dosis dan gebruikt om de ziekte van Parkinson te behandelen . Slechts twee van deze middelen - pramipexol ( merknaam : Mirapex ) en roprinirole ( merknaam : Requip ) - zijn officieel goedgekeurd voor gebruik in de Verenigde Staten en Europa voor de behandeling van patiënten met matige tot ernstige RLS . Levodopa was de eerste dopaminerge medicatie gebruikt bij RLS . Levodopa zelf inactief maar zetten in het bloed in dopamine , wat een actieve neurotransmitter . Door levodopa minder ideale bijwerkingsprofiel , die een neiging tot verhoging veroorzaken omvat ( zie vraag 73 en 74 ) , dopamine- agonisten die direct op dopamine receptoren vervanging van dopamine de voorkeur middelen voor het behandelen van RLS .

Dopamine agonisten beginnen te handelen 11/2 tot 2 uur na inname , en het beroep duurt ongeveer 6 tot 8 uur . Ter vergelijking , levodopa begint te handelen binnen 15 tot 30 minuten , en de effecten duren van 2 tot 3 uur . Longacting dopamine-agonisten - cabergoline en rotigotine patch - zijn actie gedurende 24 uur of langer volgehouden en men denkt dat een lagere neiging tot augmentatie produceren. Deze twee geneesmiddelen zijn echter uitsluitend geschikt voor de ziekte van Parkinson en niet voor RLS . Een andere dopaminerge geneesmiddelen , pergolide , die uitgebreid heeft bestudeerd en gebleken bij RLS te zijn , wordt niet meer gebruikt voor deze ziekte vanwege de ernstige bijwerkingen . Er is een grote individuele variatie in reacties op de verschillende dopaminerge medicatie : Sommige patiënten kunnen reageren op een dopamine- agonist drugs, maar niet aan anderen. De arts zal de beste drug bepalen door trial and error .

Anticonvulsieve geneesmiddelen niet formeel goedgekeurd door de FDA voor RLS maar zijn met succes gebruikt bij sommige patiënten met deze ziekte . Deze middelen omvatten gabapentine ( Neurontin ) en verwante geneesmiddelen zoals pregabaline ( Lyrica ) , alsook andere anticonvulsiva zoals carbamazepine ( Tegretol ) , oxcarbazepine ( Trileptal ) , lamotrigine ( Lamictal ) , levetiracetam ( Keppra ) , toparamate ( Topamax ) en valproïnezuur ( valproaat) . Van alle anti-epileptica , is gabapentine is het meest uitgebreid bestudeerd voor RLS door middel van case -serie en openlevel en beperkt dubbelblinde studies . Het blijkt nuttig te zijn RLS , vooral bij patiënten die klagen over pijn . Bij sommige RLS patiënten met pijnklachten is pregabaline ook gevonden bruikbaar te zijn , maar uitgebreide studies van deze medicatie nog niet uitgevoerd voor deze indicatie . De andere anticonvulsiva worden zelden gebruikt in RLS , maar kan voor patiënten die niet reageren op gabapentine in combinatie met andere geneesmiddelen .

Opioïden zijn pijnstillers , ze zijn niet officieel goedgekeurd door de FDA voor RLS , maar kan verlichting bieden aan patiënten met deze aandoening. De verschillende opioïden worden geclassificeerd als laag - , midden- en hoge potentie drugs . Omdat ze worden geassocieerd met risico op het ontwikkelen van verslaving , afhankelijkheid en tolerantie , zijn deze medicijnen niet gebruikt als eerste lijn medicijnen voor RLS , maar zijn gereserveerd voor ernstige en hardnekkige gevallen , en voor patiënten met een vergroting . Als een opioïd geschikt wordt geacht , is het het beste om te beginnen met een lage potentie drug. Als dat niet lukt , kan een midden- of hoge - potentie medicijnen worden voorgeschreven , te beginnen met een zeer kleine dosis en geleidelijk verhogen van de hoeveelheid van het geneesmiddel genomen . Door hun snelle en kortdurende actie , kunnen deze medicijnen ook gebruikt worden op een intermitterende , als een noodzakelijke basis voor bijzondere situaties zoals lange vliegtuig vluchten , lange ritten , of het bekijken van een avondje film . Deze praktijk voorkomt het risico van tolerantie , verslaving en afhankelijkheid .

Sedatieve hypnotica voor RLS voorgeschreven omvatten een aantal niet- benzodiazepine receptor drugs: zolpidem ( Ambien ) , extended-release zolpidem ( Ambien CR ) , eszopiclone ( Lunesta ) , en zaleplone ( Sonata ) . Ramelteon ( Rozerem ) is een melatonine receptor agonist voor deze ziekte . Tramadol is een synthetisch opioïde - achtige medicijn , is ook gevonden bruikbaar voor ernstige RLS symptomen zijn , vooral wanneer de symptomen zijn pijnlijk . Sedatieve hypnotica worden spaarzaam gebruikt en worden meestal gereserveerd voor patiënten met ernstige slaapproblemen geassocieerd met symptomen van RLS . De benzodiazepine groep van geneesmiddelen heeft meer bijwerkingen, zoals sedatie met de volgende dag kater effecten die interfereren met de functie overdag . Deze bijwerking kan ook het bevorderen van RLS-symptomen overdag . Voor de behandeling van slapeloosheid bij RLS patiënten meeste specialisten voorschrijven niet - benzodiazepine middelen en ramelteon vanwege hun kortere halfwaardetijd kleinere kans op tolerantie en afhankelijkheid , en minder problematische bijwerkingen in vergelijking met benzodiazepinen . Het is geen goed idee om deze medicijnen te gebruiken elke avond . In plaats daarvan moet het gebruik worden beperkt tot een paar nachten per week , met nondrug therapie (bijvoorbeeld cognitieve gedragstherapie , die slaaphygiëne maatregelen en ontspanning therapie omvat ) wordt gebruikt voor chronische slapeloosheid .

Therapie moet worden geïndividualiseerd en is het best voorgeschreven door de arts . De meeste patiënten aanvankelijk voorgeschreven een geneesmiddel in plaats van meerdere geneesmiddelen , begint met een zeer kleine dosis geleidelijk verhoogd om 6:55 dagen voordat een optimale of maximale tolereerbare dosis bedrag . Zelfs in een ogenschijnlijk ernstig geval zal de arts de behandeling beginnen met een geneesmiddel met een kleine tot matige dosis . Als de patiënt is het nemen van meerdere medicijnen voor RLS , is het soms mogelijk om te zetten naar een geneesmiddel door geleidelijke verlaging van de dosering van de andere geneesmiddelen . Als de patiënt klaagt over ongewenste bijwerkingen van een multi behandeling kan de arts proberen de dosering verminderen of elimineren sommige medicijnen . Het is zeer belangrijk om een regelmatige follow - up te controleren op bijwerkingen , progressie van de ziekte , vergroting, tolerantie en rebound hebben .

Veel patiënten met milde intermitterende RLS zal reageren op nondrug maatregelen . Helaas kan deze maatregelen niet voldoende verlichten ongemakkelijk RLS-symptomen bij sommige patiënten in deze groep . Voor deze non-responders , kan medicamenteuze behandeling nog steeds nodig zijn. Opgemerkt zij dat RLS medicijnen zijn goedgekeurd voor matige en ernstige RLS , maar niet voor lichte RLS gevallen . Daarom, als patiënten met een milde RLS medicatie nodig , dopamine-agonisten ( niet goedgekeurd voor deze groep ) kunnen worden berecht als de eerste lijn drugs . Alternatief kan de arts andere geneesmiddelen ( bijv. gabapentine of pregabaline ) die niet specifiek FDA goedgekeurd voor RLS voorschrijven , maar zijn goedgekeurd voor andere aandoeningen - het zogenoemde " off - label gebruik . " ( Zodra een geneesmiddel op de markt in de Verenigde Staten , kunnen artsen het voorschrijven voor een ziekte, met inbegrip van voorwaarden waarvoor het is niet specifiek goedgekeurd . ) Volgens RLS specialisten , als een patiënt niet reageert op een dopamine-agonist ( dwz er is een gebrek aan respons of problematische bijwerkingen optreden ) , dan omgeschakeld agonist kan aanvaardbaar zijn voor de patiënt . Bijvoorbeeld , als de patiënt niet reageert op pramipexol , dan kan hij of zij zeer goed reageren op ropinirol , en vice versa .

Medicijnen worden genomen 11/2 tot 2 uur voor het slapengaan , als ze tijd te handelen nemen . Bij sommige patiënten kan een extra dosis in de avond om de avond symptomen aanpakken nodig zijn. De arts begint altijd met voorschrijven van een zeer kleine dosis , die geleidelijk zal toenemen elke vijf tot zeven dagen . Het beste is de aanbevolen dosis niet te overschrijden , omdat dit zal de kans op ernstige bijwerkingen, waaronder vergroting verhogen . Als de patiënt niet reageert op een dopamine-agonist , dan kunnen andere medicijnen kunnen worden berecht , hetzij afzonderlijk of in combinatie ( zie vraag 80 ) .

De RLS specialist zal eerst de diagnose te bevestigen dat de huisarts vermoed. Deze diagnose wordt gebaseerd op een gedetailleerde geschiedenis en de vier essentiële criteria (zie vraag 4). Een diagnose moet definitief worden vastgesteld alvorens enige vorm van behandeling wordt overwogen. De specialist arts zal dan beslissen of de patiënt primaire RLS of comorbide (secundaire) RLS. Dit onderscheid is van belang omdat de comorbiditeit moeten worden geïdentificeerd en behandeld. De volgende stap voor de arts is om te bepalen of de symptomen zijn mild of intermitterende zonder significante invaliditeit, dat van invloed is of de behandeling met geneesmiddelen worden voorgeschreven of dat nonpharmacologic maatregelen toereikend zullen zijn. De arts bepaalt dan de ernst van RLS (zie vraag 32). Na het bijwonen van deze algemene richtlijnen, zal de arts voorstellen de correcte verloop van de behandeling.