Volgend Gregory King is er een sterk ongelijke verdeling van het inkomen. De hoogste standen zijn goed voor maar liefst 5% van de bevolking en 28% van het jaarlijks inkomen. Dat waar de lage standen 62% van de bevolking inhouden en 21% van het jaarlijks inkomen.

We kunnen concluderen het de Ancien Régime sterk onderontwikkeld was. We zien armoede als een natuurlijk verschijnsel van een economie van schaarste en als een tijdloos fenomeen. Uiteraard moeten we rekening houden met het feit dat inkomensongelijkheid geen statistisch gegeven is en dat een vergroting van deze ongelijkheid niet impliceert dat er een achteruitgang van de inkomens van de lagere klassen ontstaat.

Het is moeilijk om de omvang van armoede nauwkeurig te bepalen. Er bestaan geen ownrikbare standaarden, er is een variatie van het begrip armoede aan de hand van de tijd (we spreken over een vlottend begrip). Daarnaast is er steeds sprake van discretie en zijn er nooit vaste standaarden ter betrekking op ondersteuning. Ook is er steeds een sterke schommeling van de armoede op korte termijn. We maken wel een onderscheid tussen structurele armoede (= armoede op lange termijn) en cyclische armoede (= armoede op korte termijn, crises). Duidelijk is dat armen geen gescheiden of afzonderlijke sociale categorie zijn. Armoede is het gezicht van een brede sociale groep mensen die met tussenpozen in de armenzorg gedreven werden.

De oorzaken van armoede liggen zeer verspreid. Ten eerste is er armoede ten gevolge van ziekte of overlijden. Dit omdat er weinig mogelijkheden tot sparen bestonden en al helemaal geen sociale voorzieningen. Dit zorgde voor een gevaar voor de middengroepen van de samenleving. Demografische crises zorgden voor een destructieve impact op armen en een ontwrichting van de economie, waardoor meer armoede ontstond.

Ten tweede is er de zwakke positie van weduwen. Indien ze beschikten over financiële middelen konden ze een onafhankelijke levensstijl onderhouden, maar over het algemeen was dit niet het geval. Ze belandden in de armoede aangezien ze geen spaarpot hadden en minder aantrekkelijk waren als huwelijkspartij wegens hun kinderen. Over het algemeen kon een vrouw uit de maatschappelijke middengroepen zich wel redden door middel van een tweede huwelijk.

We zien ook dat er sterke geslachtsverschillen bestonden bij de mensen die afhankelijk waren van de armensteun. Dit kwam door de sociale kwetsbaarheid van vrouwen. We moeten wel nuanceren: steuntrekkers waren geen synoniem voor de gehele populatie van armen en er kan sprake zijn van positieve discriminatie t.o.v. vrouwen bij het toekennen van de steun.

Daarnaast zorgde ook de processen van proletarisering voor een vergroting van het risico op armoede. Ook de levenscyclus kon veel betekenen. In de bloeiperiode (= kinderen) en bij ouderdom belandden meer mensen in de armoede (Schwartz).

Komt het idyllische beeld van Engels overeen met de werkelijkheid?

Er bestaan loongegevens van voornamelijk bouwvakkers uit de pre-industriële periode. Zij werden ingezet door stedelijke instellingen, maar er waren slechts weinig technologische middelen. Duidelijk is dat er nadelen zijn omtrent de representativiteit en het gebruik van prijzen en lonen.

Er bestond een inverse relatie tussen de ontwikkeling van de Europese bevolking en eeuwbewegingen van de loonkoopkracht in de negentiende eeuw. Expansieve fasen werden gekenmerkt door een sterke daling van de loonkoopkracht. Hoewel de zestiende eeuw aanzien wordt als een gouden eeuw vanwege de doorbraak van het handelskapitalisme, de ontdekkingen en een sterke groei van de bevolking, was ze dit zeker niet voor de gemiddelde loonarbeider. Hieruit ontstaat de vraag naar compensatie door toegenomen kansen op alternatieve tewerkstelling. Concreet: in welke mate hebben de toegenomen kansen op tewerkstelling een compensatie geboden voor de uitholling van de lonen? Uit het gouden tijdperk na de demografische crisis van 1350 ontstaat een vraag naar de invloed van een economische ontwrichting.

Er was sprake van een beperkte stijging van de reële lonen door een beperkte stijging van de productiviteit per arbeider. Het gaat hier dus om een langzaam, gradueel proces met een complexe wisselwerking tussen nieuwe en oude productiewijzen en methoden. Daarnaast is het allesbehalve lineair: er zijn tempoverschillen en regionale ontwikkelingsverschillen. Tot slot kunnen we stellen dat er slechts sprake was van een beperkte sociale impact.Hoofdstuk 2: Aspecten van levensstandaard en verbruik in de pre-industriële samenleving

Er ontstond meer aandacht voor kleinere, regionale eenheden wegens geografische verschillen, tempoverschillen en sterke scheidslijnen tussen groepen van arbeiders (winnaars: niet-gemechaniseerde beroepen, verliezers waren overbodig gemaakt door machines).

Crafts’ slow growth these stelde dat er geen sprake was van een snelle economische ontwikkeling, laat staan een revolutie. Hiermee werd voor het eerst de revolutie in vraag gesteld. We mogen echter het belang van de IR niet onderschatten: de economische groei kreeg een permanent karakter waardoor een fundamentele breuk met de pre-industriële economie ontstond. Ook is ze sneller en had ze een impact op het hele economische leven. Een geïntegreerd economisch en internationaal systeem ontstond. Daarnaast brak ze de dominantie van de landbouwsector af.

We mogen dit alles echter niet overschatten. In het midden van de negentiende eeuw was er nog steeds een sterk overwicht van de landbouwsector en zeker geen dominantie van moderne fabrieken in de industriewereld.