In veel gevallen lijkt het geheugen voor visuele informatie beter dan voor verbale informatie.

Een experiment van Shepard (1967) hield in het kort in dat de proefpersonen plaatjes voor zich kregen die ze 1 voor 1 moesten bestuderen en deze later terugherkennen, hetzelfde werd gedaan voor zinnen, en het bleek dat de proefpersonen veel minder fouten maakten in het herkennen van de plaatjes.

Het blijkt dus dat mensen een soort van interpretatie van de plaatjes onthouden, maar niet de exacte plaatje (gedetailleerd). Het is hierbij dus handig om een onderscheid te maken tussen de betekenis van een plaatje en de fysieke plaatje, net zoals bij een zin (verbale informatie). Zoals Wanner concludeerde dat de proefpersonen gevoelig waren voor betekenisveranderingen in de zinnen, zo hebben Mandler en Ritchey (1977) bewezen dat hetzelfde geldt voor plaatjes.

Wanneer mensen een plaatje zien, dan zijn ze geneigd om een significante interpretatie aan het plaatje te geven.

Memory for Verbal information

In het vorige hoofdstuk werd over verbal images gesproken die informatie kunnen opslaan over de exacte volgorde van woorden. Er bestaat geen twijfel dat we deze representaties gebruiken om verbale informatie te kunnen verwerken. Het is de vraag of we altijd deze representaties gebruiken. Een experiment gedaan door Wanner (1968) laat omstandigheden

zien waarbij mensen wel en niet de informatie onthouden over de exacte verwoordingen.

Wanner vroeg aan proefpersonen om in de laboratorium te komen en te luisteren naar opcassetteband opgenomen instructies. Bij de eerste groep werden de proefpersonen gewaarschuwd dat ze bepaalde zinnen moeten onthouden, en de tweede groep niet. Na deze ‘inleiding’ moesten ze kiezen tussen 2 van de 4 zinnen op blz. 138. Zinnen die heel veel op elkaar lijken maar wel veel verschillen in betekenis. De uitslag van dit experiment staat aangegeven op blz. 139, hier staat op hoe proefpersonen stijl en betekenis van elkaar kunnen onderscheiden. Er zijn twee conclusies die je kunt trekken: de eerste is dat geheugen beter is voor veranderingen van de betekenis van zinnen, en de tweede is dat een waarschuwing wel beter effect heeft op het geheugen voor het veranderen van de stijl van zinnen.

Na het verwerken van een zin/ boodchap/ verbatim message. kunnen mensen normaliter alleen de betekenis onthouden en niet de exacte verwoording ervan.

Het is bewezen dat onze hersenen het beste kunnen herinneren wat het meest belangrijke is.

Dit hoofdstuk gaat erover hoe deze informatie is verwerkt in de zogenaamde meaning-based representations.

Bij het onthouden van langere rijen verbale gegevens kunnen bijvoorbeeld handvatten gebruikt worden als rijmpjes.

Uit een experiment van Klahr, Chase en Lovelace blijkt dat mensen bepaalde letters uit het alfabet sneller op kunnen roepen als anderen. Dit komt doordat ze voorkomen in een chunk.

Ook hier is weer sprake van front-anchoring.

Proefpersonen ordenen langere opeenvolgingen van gegevens zo, dat er sub-sequences ontstaan van elementen die dan weer hogere orde van units vormen.