We hebben allemaal vaak last van faalangst bij het nemen van een test, spreken in het openbaar, of handelen op het podium. Patiënten melden alle soorten van medische, fysieke en psychologische symptomen, die variëren van zweten, misselijkheid en hartkloppingen tot een overweldigend gevoel van onheil tot een verhoogd gevoel van spanning over de mogelijke uitkomst van hun project. Dit kan ook gebeuren op een activiteit die de patiënt echt graag doet (het spelen van haar favoriete instrument of spreken over het onderwerp waar ze het meest geniet) begeleiden. Er lijkt vaak een geschiedenis van trauma bij deze patiënten. Bijvoorbeeld, een kind maakte te veel lawaai bij het beoefenen van een voorstelling en was doodsbang door het geschreeuw en het slaan die volgde, waardoor zich bedreigd voelen door en bang voor zijn ouders. Het kan een tijdje duren werken met een bepaalde patiënt om deze herinneringen te krijgen, maar het lijkt erop dat het gebruik van medicijnen om de symptomen meer onmiddellijk onder controle, terwijl het helpen van de patiënt om te begrijpen dat zijn of haar symptomen niet komen uit de lucht (als ze voor het eerst leek), kan hij of zij een groter gevoel van controle te bereiken. In het geval van de eerder genoemde kind, dit soort inzicht biedt de nu volwassen patiënt met het besef dat hij niet hoeft te reageren op de prestaties bij de hand alsof het een tijd van strenge straf uit de kindertijd, toen hij echt hebben geen controle over de overweldigende angst.

Patiënten praten ook over een ander soort geheugen verbonden met hun angst voor een prestatie: de angst voor verlies van de liefde van hun families. Zij vrezen dat de liefde in hun specifieke familie hangt af van de prestaties, vandaar dat een test of een andere prestatie wordt niet alleen over het leveren van de informatie die zij weten of het communiceren van het materiaal van de presentatie, maar gevoel kan patiënten vertrekken gevoel boos en gekwetst dat hun zelf- waard is geworden vastgebonden in een prestatie in plaats van in een gevoel van eigenwaarde. In meer gecompliceerde gevallen, de ouders meer dan alleen kritischer geworden doen, sloegen ze hun kinderen als de uitvoering niet perfect of slaan hun kinderen, zelfs wanneer de prestatie is perfect (zogenaamd voor een aantal triviale punt, net als de spreekwoordelijke gemorste melk). Deze ongelukkige vereniging plaatst het kind in een double bind: verdomd als hij niet slagen, en verdomd als hij dat doet. Al deze voorbeelden combineren de hand die het kind voedt met tussenpozen met degene die het verslaat. Dit soort wapening-hetzelfde principe dat mensen hun spaargeld waait in Vegas, in de hoop (in de woorden van het gebed van de gokker) houdt "Heer, laat me break-even"-houdt kinderen wanhopig gehecht aan het streven van de liefde van een gewelddadige relatie .

Interpretatie van het succes wordt dus ingewikkeld. Is een man die onlangs werd de voorzitter van zijn afdeling competent, krachtig en in staat om te scheiden van zijn ouders? Of heeft hij zich geplaatst met een risico op een pak slaag? Deze man zou trots aan de ene kant, maar worden symptomatisch angstig op de andere als hij ervaart nieuw ontstaan rage of paniekaanvallen. Het kan meer sociaal en psychologisch aanvaardbaar zijn voor deze man voelt om behandeling te vermijden, leven met symptomatische faalangst, en zich te houden van die op meer agressieve, gewelddadige, ontwrichtende gevoelens.

Reacties Rick's:

soms op het werk, maar vaker in mijn persoonlijke leven, heb ik de neiging om af activiteiten, zet zelfs potentieel plezierige die vanwege mijn angst. Deze ongedaan taken die kleine misschien op het eerste, hebben de neiging op te bouwen en meer urgent naarmate de tijd verstrijkt (zoals het wetsvoorstel dat wordt geleverd met een achterstallige bericht, of een lekkende kraan die niet vastgelegde gaat). Ze verhogen mijn angst over wat ik had moeten doen in de eerste plaats. Plotseling doemt de taak groot en bedreigend. Ik wed dat ik ben niet de enige angst lijder die door dit gaat! Is het u bekend voor sommigen van jullie? Ik denk dat dit patroon als uitstelgedrag, het is dieper dan dat, echter. Ik ben geneigd om een perfectionist (niet, de hemel weet, iemand die dingen perfect doet, gewoon iemand die denkt dat ik moet dingen perfect te doen), en ik maak me zorgen als ik beginnen aan een taak dat ik het niet goed zal doen en dan zal naar beneden te krijgen op mezelf. Dit gebeurt vaker met dingen die nieuw voor mij of zijn als ik voel de taak niet een van mijn sterke punten. Zoals ik al eerder schreef, toen ik overwinnen en doe de taak (eindelijk!), ik voel me een echte gevoel van voldoening. eerder een beoordeling van de vraag of ze zijn lief.

Deze vraag vergt zowel financieel antwoorden en menselijke antwoorden. Ons land besteedt miljarden dollars per jaar op de behandeling van angst, dat is de meest vertegenwoordigd en behandeld van alle psychische problemen. Meer dan de helft van deze kosten komen uit de medische behandeling van medische problemen die voortkomen uit angst! Dit feit bevestigt wat de meesten van ons die hebben gewerkt in de eerstelijns gezondheidszorg instellingen kennen als klinische waarheid: dat een groot deel van de eerstelijns gezondheidszorg richt zich op de behandeling van angst en angst-gerelateerde stoornissen, dat een op de vijf patiënten is op een benzodiazepine voor angst, en dat huisartsen voorschrijven 80% van het antidepressivum / anxiolytica in dit land. Factor in het bedrag van de verloren dagen van het werk of het relatieve gebrek aan productiviteit ervaren als gevolg van angst, of het bedrag van geweld, alcoholmisbruik, drugsgebruik, rijden onder invloed en aanverwante verloren ledematen en leven, en de werkelijke kosten van angst naar dit land is onthutsend.

Geen van de financiële kosten benadert de menselijke kosten van de angst, die legio zijn en vaak ervaren in de loop van een mensenleven. Angst heeft een nare gewoonte van opknoping rond voor een lange tijd, ver overstaying zijn welkom, en het houden van mensen uit het zoeken naar de juiste behandeling. Denk aan iemand die je kent die het verlies van een kind heeft geleden, een verkrachting, seksueel, fysiek of emotioneel misbruik in de kindertijd, een militaire veteraan die heeft gezien actief gevechtsplicht en was getuige van een collega-soldaat worden geblazen aan flarden, of een kind dat getuige haar ouders regelmatig slaan elkaar. Wereld van een individu kan nooit het gevoel weer veilig, want zodra deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, worden ze voor altijd gegrift in de banken van emotionele en angstig geheugen. Voor zover deze gebeurtenissen kleur de mogelijkheid intiem met anderen te zijn, om de integriteit binnen de eigen huid te voelen, of om toegang te krijgen en actualiseren van het menselijk vermogen om keuzevrijheid te gebruiken, de kosten zijn niet te overzien.

Notes

1. American Psychiatric Association. (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (4th ed., text revision). Washington, DC: American Psychiatric Association.

2. Barlow, D.H. (2002). Anxiety and its disorders. New York: The Guilford Press.

3. Freud, S. (1959). Inhibitions, symptoms and anxiety (1926 (1925)). In Strachey, J. (Vol. Ed.), The standard edition of the complete psychological works of Sigmund Freud: Vol. 20 (pp. 77–178). London: The Hogarth Press and the Institute of Psycho-Analysis.

4. Freud, A. (1946). The ego and the mechanisms of defence. New York: International Universities Press, Inc.

5. Vaillant, G. (1995). Adaptation to Life. Cambridge, MA: Harvard University Press.

6. LeDoux, J. (1996). The emotional brain: The mysterious underpinnings of emotional life. New York: Simon & Schuster.

7. Freud, S. (1959). Remembering, Repeating,Working Through. In Strachey, J. (Vol. Ed.), The standard edition of the complete psychological works of Sigmund Freud: Vol. 12 (pp. 145–156). London: The Hogarth Press and the Institute of Psycho- Analysis.

8. Schmidt, M.D., Leonard J., Warner, B. (2002). Panic: Origins, insight, and treatment. Berkeley, CA: North Atlantic Books.

In hun boek, Waarom we ziek worden, Drs. Randolph Neese en George Williams10 op de vraag van een grotere evolutionaire doel angst's. Zoals eerder besproken, de angst systeem dient als een vecht-of-vlucht-systeem, ontworpen voor onze bescherming. In een interessant experiment, werden guppies in een tank geplaatst met een smallmouthbaarzen achter een ruit scheidend. De onderzoekers gecategoriseerd de guppies in drie verschillende klassen op basis van hun confrontatie met de grote vis: timide (HID), gewone (zwom weg) en vet (keek de bas). Wanneer de ruit scheiden van de groepen werd verwijderd en zestig uren verstreken, 40% van de timide groep in leven waren, terwijl slechts 13% van de normale groep en geen van de vet-groep in leven waren (die niet werden levend opgegeten door de smallmouthbaarzen) . Dit is een van de vele voorbeelden die illustreert hoe angst-als een brandalarm ontworpen om een leven een keer zelfs als het veroorzaken van een honderd vals alarm-beschermt ons te redden. Vanuit dit oogpunt kan het zijn dat we niet voldoende vrezen bepaalde elementen van de moderne wereld, zoals nucleaire straling of vuurwapens. Voorkomende fobieën-van het verlaten huis, vliegen, autorijden, het ontvangen van de groep aandacht, of worden opgesloten in een gesloten ruimte-allemaal voort uit situaties die, evolutionair, zou heel precair geweest (wordt opgegeten als weg van de groep, vallen van een hoge plaats , hoge snelheid doet denken aan de aanval van een roofdier, gestraft of gevangen in een grot).

In een ander diermodel van angst, jonge aapjes van hun moeders gescheiden worden acuut angstig en onrustig in een poging om de aandacht van hun moeder krijgen. Dit model is nuttig in termen van het denken over de angst als een middel om ons te beschermen tegen de scheiding. De angstige apen in dit voorbeeld proberen zich verzachten en om zich weer in de aandacht van hun moeder brengen. Deze diermodellen leren ons van adaptieve doeleinden angst's.

Mensen die lijden aan angst zijn vaak bang dat ze zullen worden gestigmatiseerd, zoals velen met een breed scala van mentale ervaringen doen. Patiënten vaak het gevoel dat ze zwak zijn omdat ze niet beter in staat om hun angst te beheren, alsof ze bewuste controle over hun angst op die overweldigende tijden. Ze kunnen ook bang dat ze alleen zijn, en dat als iemand wist hoe ondraaglijk, leeg, behoeftige, paniekerig, bang, of defecte zij voelden, zouden zij nog meer geïsoleerd voelen. Sommige patiënten vrezen een nog meer bedreigende situatie-ballingschap van hun families voor de toelating ze last hebben van angst, het bekennen van wat gezien in hun familie-systeem als beschamend of tot een verlies van zelfbeheersing met het begin van hun symptomen. Misschien vrezen ze dat ze gek worden en zal angst, misschien lijden dan vanuit een meer ingrijpende stoornis die, bijvoorbeeld, een familielid al heeft. Mensen schamen van de aard van onze nood en angst afwijzing door geliefden. Deze gevoelens, samen genomen, leiden ons naar onze symptomen geheim te houden en, algemeen, de behandeling tegen elke prijs vermijden. De tragedie van deze aanpak ligt in distantiëren onszelf, niet alleen vanuit de helende aspecten van omgaan met anderen, maar van standaard effectieve behandelingsvormen die vandaag beschikbaar zijn.

Als we alleen maar wisten op de voorkant hoe universele gevoelens van angst kan zijn en hoe iedereen eerlijk met zichzelf kent deze interne toestanden tot op zekere hoogte, kunnen we grote opluchting voelen. Omhelzen behandeling van angst kan mensen in staat stellen om meer integriteit in zichzelf voelen. Het kan ook stimuleren het herstellen van de diepe kloven familie of de overgang van een disfunctioneel gezin systeem op een veilige manier te vergemakkelijken. Symptomatische angst symboliseert moeilijkheid van de geest het beheer van een bepaalde, individuele mentale strijd-een probleem begrepen via bevoegde behandeling. Iedereen die jou zou stigmatiseren voor uw problemen misschien ongemakkelijk met zijn eigen behandeling van een bepaald aspect van uw strijd.

Reacties Rick's :
Ik zou eerlijk moeten zeggen dat ik niet gestigmatiseerd door anderen bijna net zo veel als ik mezelf heb gestigmatiseerd . Dit wil niet zeggen dat die van ons gediagnosticeerd met een psychische aandoening vrij zijn van de aard van de vooroordelen en misverstanden in de samenleving die andere groepen hebben moeten overwinnen. We zijn niet . Het is gewoon dat zelf- stigmatisering het moeilijkst te overwinnen kan zijn omdat het gaat om zo veel soorten emoties . Ik weet zeker dat ik niet alleen in het hebben van gevoelens van schaamte , waardeloosheid , ontoereikendheid , en spijt , allen gerelateerd ten minste gedeeltelijk aan OCD . Niet verrassend , op basis van wat dit deel van het boek zegt , houden van mijn symptomen geheim en het isoleren van anderen hebben een groot deel van mijn leven als gevolg van de ziekte geweest , maar niemand heeft ooit verteld me dat ik moet isoleren of te houden geheimen. Dit is de stigmatisering die ik op mij heb opgelegd . Dan weer , je hoeft alleen te kijken naar de koppen in de tabloids te weten dat selfstigmatization niet lijden aan een gebrek van het bedrijf . Woorden als " psycho " en " schizo " nog schallen uit bij ons , lang voorbij de tijd die andere woorden van onverdraagzaamheid en dergelijke ongevoeligheid zijn verbannen uit woordenlijsten de kranten ' . Zelf - stigma , is echter nog steeds het ergste.