De meeste mensen met hartfalen behandeld worden door ofwel een internist of een cardiologist.Who u ervoor kiezen om uw behandelend arts is afhankelijk van veel factoren. Deze factoren kunnen zijn:

, Oe De dokter, aos opleiding, raadscertificatie en ervaring
, Oe De nabijheid van de medische kantoor naar huis
, Oe De dokter, aos deelname aan uw verzekering plan
, Oe De dokter, aos reputatie in de gemeenschap
, Oe Uw vermogen om een vertrouwensrelatie met de arts op te bouwen
, Oe De dokter, aos mogelijkheid om je eigen taal spreken of begrijpen uw cultuur en gewoonten

Hoewel veel van deze kwesties niet noodzakelijk oefenen op een arts, aos klinische vaardigheden, patiënten zullen vaak kiezen voor een arts door wat het meest belangrijk voor hen.

Het kan nuttig zijn om het verschil tussen een internist en een cardioloog te begrijpen voordat u uw arts te kiezen. Een internist is een man of vrouw die 4 jaar van de universiteit, 4 jaar van de medische school, en ten minste 3 jaar van een medische residency heeft bijgewoond. Tijdens dat vestiging, de internist bestudeert de diagnose en medische behandeling van een grote verscheidenheid van ziekten van het menselijk lichaam, met de nadruk op het hart, longen, spijsverteringskanaal, en de neurologische (hersenen en zenuwen) en endocriene (bijvoorbeeld schildklier, alvleesklier , en de hypofyse) systemen. Na het voltooien van de residentie, is de arts uitgenodigd door de American Board of Internal Medicine een onderzoek te nemen om zijn of haar kennis van de interne geneeskunde aan te tonen. Dit is een slopende 2-daagse onderzoek, de succesvolle afronding van die recht geeft de arts raad gecertificeerd moet worden gebeld of een diplomaat van de Amerikaanse Raad van Interne Geneeskunde.

De American Board of Internal Medicine creëerde de certificatie proces om het publiek te verzekeren dat een medisch specialist met succes heeft afgerond een erkende opleiding en evaluatie, met inbegrip van een veilig onderzoek bedoeld om de kennis, ervaring beoordelen en vaardigheden vereiste om de levering van hoogwaardige patiënt schelen.

Certificatie-eisen zijn onder andere:

, Oe Afronding van een opleiding die leidt tot een MD of DO (Doctor in de osteopathie) diploma van een erkende school van de geneeskunde of school voor osteopathie

, Oe Voltooiing van de vereiste opleiding in een geaccrediteerde residency programma

, Oe Beoordeling en documentatie van de individuele prestaties van de residentie opleiding directeur of het hoofd van dienst in het ziekenhuis waar de specialist praktijken

, Oe een onbeperkte licentie om geneeskunde uit te oefenen

, Oe Passing een certificatie-examen

Een bord-gecertificeerde internist is in staat van destructie uitstekende zorg aan patiënten met congestief hartfalen.

Een cardioloog is een arts die heeft alle opleidingen van een internist, met inbegrip van de 3-jarige residentie, maar ondergaat dan een extra 3 tot 4 jaar van de opleiding die zich richt op het hart. Deze stage wordt een cardiologie gemeenschap. De cardioloog brengt jaren van grondige studie leren over de ziekten die het hart beïnvloeden. Na het succesvol afronden van deze gemeenschap, is de cardioloog uitgenodigd om te zitten voor een onderzoek door de American Board of Internal Medicine in cardiologische aandoeningen. Als hij of zij de test doorstaat, wordt de cardioloog verwezen als zijnde een board-gecertificeerd cardioloog of een diplomaat van de Amerikaanse Raad van Interne Geneeskunde, Cardiologie. Als algemene regel, zal de cardioloog hebben meer opleiding en ervaring op het gebied van hartfalen.

Er zijn veel studies vergelijken van de zorg verleend aan de CHF-patiënten door internisten en cardiologen geweest. In deze studies, patiënten behandeld door cardiologen waren significant meer kans om te worden toegelaten tot een intensive care unit; borstRöntgenstralen, elektrocardiogrammen (EKGs of ECG's), nucleaire geneeskunde tests cardiale catheterisatie en stresstests ontvangen, en hebben hun gewicht gecontroleerd dagelijks waren dan patiënten die behandeld worden noncardiologists. Dit intensiever niveau van zorg verleend door cardiologen kan resulteren in een verbeterde symptomen en minder bezoeken aan het ziekenhuis door de CHF patiënt. Echter intensiever resulteerden in significant hogere kosten dan die van patiënten generalisten.

Interessant is dat zowel cardiologen en internisten deed slecht toen vast te houden aan medicatie richtlijnen. De meerderheid van de patiënten met hartfalen die in aanmerking komen voor een ACE-remmer, een bètablokker, of een aldosteron-antagonist waren niet deze middelen krijgen, onafhankelijk van de behandelend arts.

Victoria, aos commentaar:

Toen ik voor het eerst werd gediagnosticeerd met CHF, was ik onder behandeling van een internist. Hij was een goede dokter, maar vertelde me dat mijn conditie werd steeds ernstiger en ingewikkelder. Mijn internist verwees me naar een cardioloog. Ik, aove het zien van mijn cardioloog voor 8 jaar. Ik zie nog steeds mijn internist voor verkoudheid en mijn artritis, maar ik zie mijn cardioloog voor mijn hartproblemen.

The ejection fraction (EF) is the measure of the percentage of blood that is ejected from the main pumping chamber of the heart (the left ventricle) with each beat. A heart does not pump all of the available blood out each time it beats. A normal heart pumps out or ejects only about 50 to 65 percent of the blood inside. If the heart is damaged, the ejection fraction frequently falls below 40 percent. However, you can have a normal ejection fraction and still have heart failure. This may be related to diastolic heart failure.

Although the ejection fraction is a useful number in some situations, it is not the whole story by any means. People with EFs of 40 percent can be severely disabled, while those with EFs of 15 percent may hardly have any symptoms at all.

Measuring the ejection fraction may be useful for the cardiologist following the course of the problem in some people.

Traditionally, the ejection fraction was measured by injecting the left ventricle with dye during a cardiac catheterization. After the injection, physicians watched the flow of the dye using an X-ray monitor. During this procedure, called a ventriculogram, physicians were able to measure the amount of dye that was pumped out of the left ventricle during a heartbeat. From this measure, the ejection fraction was established.

Today, the ejection fraction is mostly measured using sound waves during an echocardiogram. An echocardiogram is a safer and faster way of establishing the ejection fraction. Because an echocardiogram does not require the expertise, time, and special laboratory of a cardiac catheterization, ejection fractions can be measured frequently and can help doctors gauge the effectiveness of treatment.

Wanneer uw hart klopt , gaat het door twee fases . In de eerste fase , de ventrikels in rust . De boezems samentrekken en bloed in de ventrikels , artsen noemen deze fase diastole of de rustfase . In de tweede actievere fase genoemd systole , de ventrikels contract en dwingen het bloed uit in de bloedsomloop . Patiënten met hartfalen hebben last van een aandoening die heeft schade toegebracht aan de hartspier . De resulterende schade verzwakt de ventrikel ( meestal het linker ventrikel ) zodat het moeilijk pompen van bloed naar de rest van het lichaam , dit staat bekend als systolische dysfunctie . In sommige gevallen van hartfalen , de ventrikel stijf zodat het moeilijk vullen met bloed , dit staat bekend als diastolische dysfunctie . Hierdoor wordt de hoeveelheid bloed het hart kan pompen afneemt , en het vermogen van het hart om extra werklast beheren afgenomen . Het is belangrijk voor de arts om te bepalen welk type disfunctie veroorzaakt uw hartfalen , omdat elk type heeft verschillende oorzaken en verschillende behandelingen .

Het kan nuttig zijn om de sectie in Vraag 7 dat de anatomie van het hart en hoe het werkt voordat het lezen van deze uitleg bespreekt beoordelen.

Wanneer de linker hartkamer niet kunnen pompen genoeg bloed, bloed wordt gesteund in de longen (achter de linker ventrikel), waardoor longoedeem. Pulmonale oedeem is een ophoping van vloeistof in de longen. Deze vloeistof in de longen maakt patiënten piepen, hoesten en kortademig. Deze overmaat vloeistof of congestie wordt het begrip congestief hartfalen. Het vermogen van het hart om te pompen afneemt bloedstroom vertraagt, waardoor materiaal zich ophopen in weefsels in het lichaam (oedeem). Oedeem wordt algemeen opgemerkt zwelling van de handen en voeten. Als het wordt verlengd, kan leftsided hartfalen uiteindelijk leiden tot rechts-zijdige hartfalen.

Het rechter atrium ontvangt "gebruikt" bloed dat terugkeert naar het hart door de aderen, het rechterventrikel pompt vervolgens in de longen worden aangevuld met zuurstof. Wanneer het rechterventrikel niet kunnen pompen genoeg bloed, veroorzaakt materiaal zich ophoopt in de aderen en capillairen van het lichaam. Vanwege de back-up, lekt uit de haarvaten en hoopt zich op in de weefsels, een aandoening, de zogenaamde systemische oedeem. Oedeem is vooral merkbaar in de benen omdat zwaartekracht de vloeistof in de onderste helft van het lichaam.

Rechts-zijdige of rechter ventrikel (RV) hartfalen gebeurt meestal als gevolg van een linkszijdige mislukking. Wanneer de linker ventrikel faalt, neemt de druk fluïdum terug overgedragen via de longen uiteindelijk schade rechterkant van het hart.

Victoria's commentaar:

Mijn hartfalen blijft eenzijdig. De linkerkant van mijn hart wordt vergroot en maakt het bloed niet zo effectief als voorheen te pompen. Ik vind dat ik snel moe en dat mijn benen opzwellen als ik te veel van mijn dieet of lichaamsbeweging.