In de meeste gevallen hartfalen wordt veroorzaakt door een ander gezondheidsprobleem. Sommige van deze problemen beschadigen hartspier, zodat het hart niet in staat is als het zou moeten pompen. Andere problemen maken het hart harder werken, die het hart kan verzwakken door vermoeiend het uit.

Coronaire hartziekte (CAD) is de meest voorkomende oorzaak van hartfalen. De kransslagaders zijn de kleine bloedvaten die bloed en zuurstof naar de hartspier. CAD wordt veroorzaakt door atherosclerose (ook wel "aderverkalking"). Deze voorwaarde doet zich voor wanneer plaque (afzettingen van vet of cholesterol) ophoopt op het binnenoppervlak van de slagaders. Plaque bouwt de kransslagaders kan verkleind worden, en dit vermindert de bloedtoevoer naar de hartspier (Figuur 13). Als gevolg van de hartspier die wordt beroofd van zuurstofrijk bloed niet normaal kan werken. De spier kan verzwakken, en hartfalen kunnen ontwikkelen.

Een hartaanval kan optreden wanneer de vernauwing in een kransslagader ontwikkelt tot het punt waar een deel van of de gehele slagader geblokkeerd. Dit staat bekend als een myocardinfarct. Deze blokkade kan stoppen bloedtoevoer naar een gedeelte van de hartspier. Zonder zuurstofrijk bloed, kan dit deel van de hartspier blijvend beschadigd. Het beschadigde gedeelte van de hartspier verliest aan pompkracht en littekenweefsel ontstaan. Dus na een hartaanval, de rest van de hartspier harder moet werken. Na verloop van tijd kan de gespannen hartspier verder verzwakken, en hartfalen kunnen ontwikkelen.

Bloeddruk is een maat voor hoe hard bloed duwt tegen de vaatwanden. Een normale bloeddruk dient lager dan 130/80 mm Hg. Hoge bloeddruk (ook wel hypertensie) is wanneer het bloed te duwen harder dan normaal. Dit maakt uw hart harder werken. Daardoor tijd de hartkamers kan vergroten of abnormaal thickened.Ultimately worden, als de hoge bloeddruk niet onder controle, de hartspier minder efficiënt en kunnen rekken en verzwakken. Dit kan leiden tot hartfalen.

Valve ziekte treedt op wanneer de kleppen tussen de hartkamers niet open en sluit niet correct. Als een hartklep wordt versmald (bekend als "hartklep stenose"), is het niet helemaal open, en je hart moet harder werken om het bloed naar voren te pompen naar je lichaam. Als een klep niet goed sluiten, bloed lekken achteruit (aangeduid als "klepregurgitatie"), waardoor je hart aan een aantal van dezelfde bloed terug te pompen via dezelfde klep weer. Dit terugstromen creëert extra werk voor het hart en kan verzwakken. Na verloop van tijd kan dit mogelijk leiden tot symptomen van hartfalen.

Een cardiomyopathie is een verzwakking van de hartspier. Dit wordt in detail beschreven in vraag 63. Het verwijde, verzwakte hartspier niet efficiënt pompen en dit kan hartfalen optreden.

Andere gezondheidsproblemen kan het hart belasten en maakt het meer kans om te verzwakken. Diabetes maakt coronaire hartziekte en hartfalen waarschijnlijker. Hartfalen kan vaker optreden als u een gestoorde schildklierfunctie of een lage bloedbeeld ("bloedarmoede"). Chronische nierproblemen kan invloed hebben op hoe goed je lichaam omgaat met haar elektrolyten en kan leiden tot het vasthouden van water, die symptomen van hartfalen kan verergeren.

De term cardiomyopathie betekent letterlijk "abnormale hartspier." Dit verwijst naar de abnormale functie van het hart zelf en niet verwijst naar het effect op het lichaam of geen symptomen.

De meeste patiënten die symptomen van hartfalen hebben inderdaad enkele vorm van cardiomyopathie. Hun hartspier verzwakt en het hart is uitgezet geworden. De verzwakte hartspier kan het bloed niet efficiënt te pompen en wordt snel moe.

Bij patiënten die een cardiomyopathie, is hun verzwakte hart pompen minder bloed met elke contractie, zodat vocht een back-up in de longen. Ook wordt minder bloed gepompt naar de nieren. De nieren zijn de organen die elektrolyten en vloeistoffen in het lichaam reguleren en helpen het lichaam te ontdoen van extra vocht. Daardoor zal het lichaam de neiging om verstopt met vloeistof, en daarom deze aandoening kan leiden tot symptomen genoemd worden hebben "congestief hartfalen."

Er zijn verschillende oorzaken van een cardiomyopathie. De meest voorkomende oorzaak is coronaire hartziekte (geblokkeerde slagaders van het hart). Dit staat bekend als een ischemische cardiomyopathie. Alle andere cardiomyopathie worden aangeduid als niet-ischemische. Een niet-ischemische cardiomyopathie kan het gevolg zijn van infecties of virussen, alcoholmisbruik, hoge bloeddruk, hart-klep problemen, of de toxische effecten van bepaalde geneesmiddelen (zoals bepaalde medicijnen tegen kanker). Een cardiomyopathie kan ook worden overgeërfd of kan worden veroorzaakt door aangeboren hartproblemen die bij de geboorte aanwezig waren. Sommige patiënten kunnen een "idiopathische" cardiomyopathie ontwikkeld, waardoor de oorzaak onbekend.

Het hart is een krachtige spier, ongeveer de grootte van je vuist, die bloed naar alle lichaamsdelen pompt. De linkerkant van het hart ontvangt bloed uit de longen die vol is van zuurstof en pompt het vervolgens naar het lichaam, met inbegrip van al uw organen, hersenen, ledematen en andere lichaamsdelen. Nadat het lichaam gebruikt de zuurstof in het bloed, wordt het bloed teruggekeerd naar de rechterkant van het hart, waar het wordt gepompt naar de longen meer zuurstof krijgt. De cyclus herhaalt zich dan.

Je hart bestaat uit vier kamers die het bloed op te vangen dat door het hart beweegt. De bovenste kamers zijn atria genoemd. De onderste kamers zijn ventrikels genoemd, en ze doen het belangrijkste werk van het hart, het pompen van bloed uit het hart. Er zijn vier kleppen in het hart die fungeren als one-way deuren, het scheiden van het bloed als het gaat vooruit. Gezonde kleppen open laten bloed door en sluit om bloed te houden van bewegen achteruit (Figuur 12).

Hartfalen betekent dat uw hart niet genoeg bloed en zuurstof naar je lichaam niet kan leveren om gelijke tred te houden met de eisen van uw lichaam. Soms hartfalen heet "congestief hartfalen" omdat het vaak gepaard gaat met vochtophoping, zwelling en ademhalingsproblemen. Hartfalen is niet een hartaanval, dat is wanneer een plotselinge blokkade optreedt in een van de slagaders die het hart (bekend als de kransslagaders) feeds. Dit wordt meestal geassocieerd met significante pijn op de borst en een levensbedreigende noodsituatie. Daarentegen hartfalen is vaak een chronische aandoening die een zeer lange tijd aanwezig kunnen zijn. Patiënten met hartfalen meestal ervaren schommelingen en variaties in de ernst van hun symptomen in de tijd.

Hartfalen wordt vaak ingedeeld in twee categorieën: de systolische dysfunctie en diastolische dysfunctie. Systolische dysfunctie is wanneer de hartspier vergroot en verzwakt. De verzwakte hartspier niet genoeg bloed naar voren als de ventrikels zich samentrekken pompen. Diastolische dysfunctie is wanneer de hartspier niet wordt verzwakt, maar is stijf geworden. De stijve spier kan niet ontspannen tussen de weeën, die de hartkamers (bekend als ventrikels) voorkomt adequaat vullen met genoeg bloed. In beide gevallen wordt het hart niet efficiënt werken.

De term "hartinsufficiëntie" verwijst naar de verschillende symptomen die patiënten ervaren maar niet de oorzaak van hun hart probleem uit te leggen. De meeste patiënten die hartfalen hebben een soort van stoornissen van de hartfunctie.

De symptomen van hartfalen zijn
• Vermoeidheid of vermoeidheid met weinig inspanning
• Kortademigheid bij inspanning, snel buiten adem bent
• Verlies van eetlust of misselijkheid • zwelling in de enkels of benen
• opgeblazen gevoel of vol
• Snelle gewichtstoename
• Problemen met ademen tijdens liggen plat, of om te zitten of te gebruiken extra kussens om te slapen
• Wakker worden 's nachts hoesten of kortademigheid
• Verhoogde 's nachts plassen
• Een race of overslaan hartslag

Afwijzing is een signaal dat uw immuunsysteem uw nieuwe lever heeft geïdentificeerd als vreemd weefsel en proberen om zich te ontdoen van. Het voorkomen van afstoting met immunosuppressieve medicatie is de eerste prioriteit. Een episode van afstoting van de getransplanteerde lever is heel gebruikelijk, die zich in maar liefst 60% van de lever ontvangers. De meeste mensen ervaren een afwijzing episode binnen 5 tot 10 dagen na de transplantatie. De tekenen u en uw artsen en verpleegkundigen kijken naar onder andere een low-grade temperatuur, verminderde eetlust, buikpijn, gewrichts-en / of rugpijn, gevoeligheid over de lever, verhoogde abdominale vloeistof, en het gevoel alsof je de griep zou kunnen hebben. Andere symptomen omvatten een verhoging van de leverfunctie bloedonderzoek, een verandering in de kleur van de gal (van donkergroen tot lichtgeel) en een afname van de hoeveelheid gal geproduceerd.

Omdat de meeste mensen hebben geen duidelijke tekenen van afstoting hebben, worden uw leverfunctietesten nauwlettend gevolgd. Als ze abnormaal zijn, kan een leverbiopsie worden uitgevoerd om te bevestigen dat je ervaart een afwijzing episode. Een leverbiopsie wordt uitgevoerd in het ziekenhuis bed.

Het bovenste gedeelte van de insnijding gesloten nieten, die worden verwijderd enkele dagen na de operatie. Dit maakt het mogelijk de toegang tot de nieuwe lever door een biopsie naald. Een leverbiopsie is meestal niet pijnlijk, maar je zal de druk voelen als de naald in de lever wordt geplaatst. Leverbiopsies kan ook worden uitgevoerd op een poliklinische basis. Dit soort procedure kan noodzakelijk zijn als uw leverfunctietesten stijgen nadat u naar huis uit het ziekenhuis.

Als je een aflevering van afwijzing, zal het bedrag van antirejection je medicijnen worden verhoogd of een andere combinatie van antirejection medicijnen worden voorgeschreven. In bijna alle gevallen is het aanpassen van de medicatie zal de afstotingsepisode stoppen.