Levertransplantatie werd uitgevoerd omdat uw leveraandoening veroorzaakt cirrose en later tekenen van leverfalen, zoals variceal bloeden, ascites, of encefalopathie. Meestal gebeurt dit proces jaar optreden. Veel leverziekten-name erfelijke ziekten zoals hemochromatose, ziekte van Wilson, en alfa-1 antitrypsine deficiëntie worden genezen door transplantatie en daarom niet herhalen. Andere ziekten, zoals alcoholische leverziekte, niet zolang de ontvanger blijft nuchter terugkeren. Vettige leverziekte, ook wel bekend als non-alcoholische steatohepatitis, mag niet opnieuw zal voordoen indien de ontvanger onderhoudt voldoende gewicht en bloedsuikerspiegel na transplantatie.

Veel voorkomende leverziekten zijn als gevolg van auto processen. Met andere woorden, het immuunsysteem identificeert de levercellen en galwegen als vreemd weefsel en abnormale. Het probeert vervolgens aan te vallen en te elimineren de lever. Dit proces resulteert in een langzame maar gestage schade aan de lever en / of galwegen cellen en kan leiden tot cirrose. Voorbeelden van auto-immuun leverziekten omvatten auto-immune hepatitis, primaire biliaire cirrose, primaire scleroserende cholangitis, en overlap syndroom. Het pre-transplantatie behandeling van deze aandoeningen is moeilijk en kan onderdrukking van het immuunsysteem inhouden.

Na transplantatie, er een risico geschat op 5% tot 25%, dat deze auto-immuunziekten kunnen terugkeren. Natuurlijk, er zijn ook verschillende redenen waarom de ziekte zich niet meer voordoen. Na transplantatie van de patiënt neemt immunosuppressiva, vooral afstoting te voorkomen. Gelukkig dezelfde medicijnen hebben een tweede voordeel: Ze kunnen effectiever bij de auto-immuunziekten. Een tweede reden voor optimisme over herhaling heeft betrekking op de genetica van de nieuwe lever. Vóór transplantatie immuunsysteem van de ontvanger zijn eigen lever was herkend als vreemd en ontwikkeld antilichamen aan te vallen. Deze antilichamen kunnen herkent alleen de natieve (eigen ontvanger) lever zijn, als gevolg, kunnen zij geen nieuwe lever als vreemd herkennen. Deze antilichamen zijn niet dezelfde als die mogelijk afstoting van het getransplanteerde orgaan kunnen veroorzaken.

Er zijn andere, even geldig, reden waarom de auto-immuunziekte zou kunnen terugkeren in de nieuwe lever. Ten eerste, de antilichamen ontwikkeld voor de natieve lever, in feite, kunnen de nieuwe lever als vreemd herkennen, vanaf het ziekteproces helemaal opnieuw. Ten tweede kan het immuunsysteem nieuwe antilichamen tegen de getransplanteerde lever vallen. Ten derde, de transplantatie team en patiënt meestal gemotiveerd om het immunosuppressieve geneesmiddelen in een poging om de bijwerkingen te beperken verminderen, daardoor kan de autoimmuunziekte onvoldoende gecontroleerd door de medicijnen worden. Tenslotte kunnen er andere factoren die we niet bewust veroorzaken auto-immuunziekten.

Herhaling van hepatitis C virus (HCV) ziekte bij de getransplanteerde orgaan optreedt bij alle patiënten getransplanteerd voor HCV-gerelateerde cirrose die nog het virus als ze transplantatie ondergaan. Dit virus is eigenlijk detecteerbaar in de bloedbaan en de nieuwe lever al tijdens de transplantatie. Typisch HCV geïnfecteerde patiënten verhoogde leverenzymen en tekenen van een ontstoken lever ongeveer 3 tot 6 maanden na de transplantatie. De meeste van deze patiënten hebben milde tot matige ontsteking, minimale tot milde verlittekening van de lever, en aanvaardbaar 1 - en 5-jaarsoverleving. De meeste kunnen verwachten 10 tot 20 jaar van goede gezondheid van de lever voor aanzienlijke schade aan HCV terugkeert. Een kleiner deel van de patiënten, wellicht 20% tot 40%, ontwikkelen een snellere progressie van HCV leverziekte. Deze patiënten kunnen tekenen van leverfalen ontwikkelen 5 tot 10 jaar na de transplantatie. Nog minder vaak (bij 1% tot 5% van de HCV-geïnfecteerde patiënten) is fibroserende cholestatische hepatitis, die de nieuwe lever binnen 1 jaar kan vernietigen. Op dit moment hebben we geen pretransplantatie functies die kan met zekerheid voorspellen welke leerweg elke individuele levertransplantatie ontvanger met HCV ziekte zal volgen geïdentificeerd.

Patiënten getransplanteerd met bekende HCV worden gecontroleerd op de gebruikelijke posttransplantatie mode. Sommige transplantatie programma schema leverbiopsiename optreden op vooraf bepaalde tijdsintervallen om een idee van de snelheid waarmee ontsteking en littekenvorming verlopen krijgen. Andere programma's biopsie alleen die patiënten die abnormale leveronderzoeken ontwikkelen. Als de biopsie vertoont aanzienlijke ontsteking of littekenvorming als gevolg van terugkerende HCV, wordt behandeling beschouwd.

Er zijn drie benaderingen voor de behandeling van hepatitis C recidief na levertransplantatie:

• Profylaxe tegen hepatitis C is de toediening van medicijnen om de nieuwe lever te beschermen tegen geïnfecteerd raken met het virus. Helaas, geen HCV antilichaampreparaten doeltreffende bescherming van de nieuwe lever, dus deze aanpak is niet mogelijk.

• De preventieve aanpak vraagt om behandeling van iedereen met hepatitis C na transplantatie, ongeacht het tijdstip of de ernst van de infectie.

• Behandeling van bewezen recidief is de meest toegepaste optie.

Tot op heden heeft geen gepubliceerde studie preventieve therapie versus behandeling van de ziekte vastgesteld. Bovendien zijn er geen gegevens suggereren dat vroege behandeling tijdens de eerste klinische tekenen van recidiverende HCV ziekte beïnvloedt de natuurlijke geschiedenis van de ziekte. Op basis van de beperkte beschikbare gegevens, de rol van preventieve antivirale behandeling moet nog worden bepaald.

Een aantal recente studies hebben gemeld dat combinatietherapie met interferon en ribavirine is geassocieerd met een aanhoudende virologische respons (cure) van 20% tot 30% in de lever ontvangers met recidiverende HCV ziekte, maar de meeste van deze studies waren klein. Een groot probleem met deze studies is de aanzienlijke variatie in de manier waarop patiënten werden gekozen voor behandeling en immunosuppressie, waardoor de interpretatie van de resultaten van deze studies moeilijk. Toch is de mate van de aanhoudende virologische respons lijkt lager dan het percentage gerapporteerd voor nontransplant HCV patiënten. Bovendien is interferon / ribavirine in lever ontvangers met recidiverende HCV ziekte geassocieerd met toxiciteit van de geneesmiddelen en de bijwerkingen, waardoor frequenter dosisverlaging behandeling van deze patiënten.

Gezien de vele onbekenden over de biologie van recidiverende HCV ziekte kunnen twee benaderingen behandeling worden voorgesteld. De eerste benadering is de behandeling bij de eerste tekenen van acute graft letsel (acute HCV terugkerende ziekte), die typisch optreedt binnen de eerste 6 maanden na transplantatie. De tweede benadering is om behandeling leiden wanneer de patiënt vertoont tekenen van leverziekte gebaseerd op de resultaten van een leverbiopsie. Gezien het feit dat de resultaten van de behandeling in deze twee tijdstippen, de verdraagbaarheid van de behandeling, en de effectiviteit ervan bij het verbeteren van de gezondheid van de transplantatie ontvanger onbekend zijn, is het belangrijk om deze kwesties te bespreken met uw transplantatie team. Uw transplantatie team misschien al een voorkeur.

Vele vragen onbeantwoord betreffende de behandeling van post-levertransplantatie van HCV-ziekte, zoals de timing van de behandeling, de beste behandelingsregime, de meest efficiënte duur van de behandeling, en de rol van immunosuppressie bij progressieve HCV terugkerende ziekte. Ofschoon er geen aanbeveling kan worden gemaakt, het onderzoek tot nu toe blijkt dat een patiënt met recidiverende HCV ziekte die fase 2 of hoger fibrose heeft moet worden beschouwd voor een proef van combinatie gepegyleerde interferon / ribavirine. Verschillende lopende studies zijn momenteel bezig met deze kwesties.

Ontvangers van gedoneerde organen vaak willen weten gedetailleerde informatie over de persoon die het orgel kregen ze geschonken. In tegenstelling, een van de basisprincipes van orgaandonatie is anonimiteit. Deze geheimhouding is noodzakelijk om de privacy van de nabestaanden te beschermen. De donor familie heeft waarschijnlijk ervaren een traumatische gebeurtenis en het voortijdig verlies van een dierbare. Zij mogen niet klaar om een vreemdeling die leeft voldoen omwille van hun verlies. Soms, op een later tijdstip, veel gezinnen die de organen van hun relatieve doneren willen weten waar en bij wie de organen ging. Hoewel er geen wetten die donoren en ontvangers van bijeenkomst te verbieden, hebben alle OPO privacybeleid opgericht om beide partijen te beschermen met de donatie. Dit kan echter recht op privacy worden afgezien wanneer de twee groepen het eens te ontmoeten.

Het mechanisme van de zitting wordt geïnitieerd door het schrijven van een brief. De ontvanger wordt aangemoedigd om een brief aan de donor familie uiten van zijn of haar dankbaarheid, hoop en wensen voor de toekomst te schrijven. De OPO, tijdens zijn postdonation discussie met de donor familie, maakt ze zich ervan bewust dat de geadresseerde brieven kan schrijven naar de donor familie die op het OPO zal worden gehouden. Sommige families vertrekken instructies met het OPO om dergelijke brieven niet doorsturen, omdat ze niet willen om de pijn van het verlies van hun geliefde herbeleven. Als de donor familie wil weten of een brief voor hen staat te wachten, kunnen ze contact opnemen met de OPO. De OPO kan dan stuurt de brief met alle namen verwijderd. Als de twee partijen communiceren vaak (altijd via de OPO), kunnen zij ervoor kiezen om te ontmoeten. In deze bijzondere omstandigheden waar beide partijen willen ontmoeten en te praten en zowel afzien van het recht op privacy, is een gezamenlijke zitting af en toe geregeld door het OPO met de hulp van een speciaal opgeleide chaperonne.

Een ontmoeting tussen de donor familie en de ontvanger kan langdurige, krachtige effecten op beide. Soms worden banden gemaakt en communicatie is frequent. Op andere momenten de interactie ongemakkelijk en beëindigd. Vergeet-elk gezin treurt anders.

Na een levertransplantatie ondergaan, is de verwachting dat je lever zal duren voor de rest van je leven. Er is gezegd dat de lever niet verouderen. Dat verklaart waarom het is perfect aanvaardbaar om een 70-jarige postmortale donorlever zetten in een 30-jaar-oude ontvanger. Dit adagium weerspiegelt een unieke eigenschap van de lever: Het is het enige orgaan dat in staat is de wedergeboorte. Met andere woorden, beschadigde lever cellen normaal vervangen door gezonde cellen functioneel. Dit proces lijkt niet genoeg te verlagen tijdens een leven te leiden in een slecht functionerende lever toe te schrijven alleen om het verouderingsproces.

Herhaling van leverziekte (zie vraag 60) kan het vermogen van de lever om voor onbepaalde tijd te functioneren in de transplantatie ontvanger te beperken, echter. Andere leven-beperkende factoren zijn onder voorwaarden gemeenschappelijk voor iedereen, bijvoorbeeld hart-en vaatziekten, ongevallen, beroerte en kanker. Om nauwkeurig te richten op de vraag over de overleving na levertransplantatie hebben diverse universeel aanvaarde mijlpalen ontwikkeld:

• Operatieve sterfte: Meer dan 90% van de patiënten nog in leven 30 dagen na levertransplantatie. De redenen voor operatieve sterfte onder narcose complicaties, overmatig bloeden uit varices tijdens de operatie, postoperatieve infecties, leverslagader trombose, en primaire transplantaat nonfunction.

• Een jaar mortaliteit: Meer dan 85% van de patiënten nog in leven 1 jaar na transplantatie. De typische oorzaken van de dood tijdens deze periode zijn infecties, vertraagde leverslagader trombose en galweg problemen als gevolg geelzucht en infectie.

• Drie-jaar mortaliteit: Meestal 70% tot 80% van de patiënten nog in leven 3 jaar na de transplantatie. Doodsoorzaken onder terugkerende ziekte, galweg problemen, chronische afstoting, en, minder waarschijnlijk, infecties.

• Vijf jaar mortaliteit: Ongeveer 60% tot 70% van de patiënten nog in leven 5 jaar na transplantatie. Terugkerende ziekte, chronische afstoting, hart-en vaatziekten en nierfalen zijn de belangrijkste doodsoorzaken in deze groep.

• Tien-jaar mortaliteit: Ongeveer 45% tot 60% van de patiënten nog in leven 10 jaar na transplantatie. Terugkerende ziekte, chronische afstoting, ongevallen, hart-en vaatziekten, beroertes, nierproblemen, en andere vormen van kanker zijn de belangrijkste doodsoorzaken.

Merk op dat na 10 jaar ongeveer 50% van de ontvangers van de levertransplantatie nog in leven zijn. Deze groep te hebben onderzocht om te overleven, per definitie zij moeten zijn getransplanteerd in de vroege jaren 2000. Sinds die tijd hebben we veel vooruitgang in chirurgische technieken, postoperatieve zorg, ICU zorg, en immunosuppressie gezien. Daarnaast hebben transplantatie artsen meer bewust van lange termijn complicaties worden en derhalve beheerder deze problemen agressiever dan voorheen. De verwachting is dat de ontvangers van de levertransplantatie van de 2010s betere lange-termijn overleving dan hun collega's uit de jaren 1990 en 2000 zal hebben.

Je hebt tijd nodig om je kracht en uithoudingsvermogen te herwinnen na de transplantatie, maar uiteindelijk uw activiteit niveau moeten terug naar normaal. Het kan variëren van 6 weken tot 6 maanden voordat je genoeg kracht om terug te keren naar het werk of naar school te herwinnen. Het is wellicht mogelijk om uw uren te verminderen wanneer u voor het eerst weer aan het werk. Volg deze richtlijnen als je thuis komt:

• Doe de-spierversteviging oefeningen die je begon in het ziekenhuis twee keer per dag.

• Doe niets dat meer dan 10 tot 15 pond, inclusief baby's, kinderen, en weegt niet opheffen boodschappen-totdat u gedurende 2 maanden thuis uit het ziekenhuis geweest. Na 2 maanden kunt u geleidelijk aan zwaardere voorwerpen tillen als het geen ongemak veroorzaakt rond de incisie.

• Wandelen en traplopen zijn uitstekende oefeningen voor het behoud van spieren en kracht. Overweeg lopen 5 tot 10 minuten per dag als je eerste huis te krijgen, langzaam verhogen van de tijd die je elke week lopen.

• Begin niet aan een inspannende lichaamsbeweging, zoals contactsporten, joggen, tennis, of body conditioning (gewichtheffen, push-ups, sit-ups) gedurende minstens 2 maanden nadat u naar huis gaat. Praat met uw transplantatie arts of verpleegkundige voordat u opnieuw dit soort activiteiten.

• Het is normaal dat snel moe. Tempo jezelf en rust als u moe bent.

• Praat met uw transplantatie team voordat u een reis plannen. Zij kunnen u helpen de routines die u moet volgen wanneer u weg bent en u instrueren over wat te doen als je medische hulp nodig te handhaven. Ze kunnen ook u richtlijnen die u zullen helpen voorkomen dat infecties en andere problemen wanneer u weg bent van huis.

Je kunt seksuele activiteit hervat zodra je in staat voelt, er zijn geen beperkingen. Omdat je door een moeilijke operatie zijn geweest en nog steeds herstellende is, kan het enkele maanden duren voor uw niveau van seksueel verlangen om terug te keren naar wat u en uw partner aanvaardbaar beschouwen. Sommige geneesmiddelen die u gebruikt kan ook interfereren met de seksuele functioneren. Praat met uw transplantatie team of huisarts over eventuele problemen of zorgen die u heeft. Als je seksueel actief en hebben geen vaste partner, moet je veilig vrijen door het gebruik van condooms om uw risico op seksueel overdraagbare aandoeningen, zoals chlamydia, syfilis, herpes, hepatitis, gonorroe en aids terug te dringen.

De volgende zijn dingen die je kunt doen (of vermijden doen) om de kans op een infectie ontwikkelen verlagen. Uw transplantatie arts of verpleegkundige zal u vertellen wanneer een aantal van deze beperkingen kan worden opgeheven:

• Blijf uit de buurt van mensen die duidelijk ziek met de griep of een verkoudheid. • Was uw handen met water en zeep voordat je eet en nadat je naar het toilet.

• Douche of regelmatig baden. Was uw incisie als elk ander deel van je lichaam. Gebruik geen lotion of poeder op uw incisie.

• Reinig snij-en schaafwonden met water en zeep, en breng een antiseptische en een bandage om hen.

• Gebruik in geen geval veranderen het strooisel in de kattenbak of vogelkooi zonder handschoenen. Dit kan een ernstige infectie veroorzaken.

• Gebruik geen tuin, graven in het vuil, of het gras maaien zonder handschoenen voor 6 tot 8 weken na de transplantatie. Dit kan een ernstige infectie veroorzaken.

• Poets en flos je tanden dagelijks.

• Houd uw vinger-en teennagels schoon en in orde gemaakt. Als uw teennagels zijn moeilijk te beheren of ingegroeide, zie je een voet specialist.

• Praat met uw arts over het krijgen van de griep vaccin en het vaccin longontsteking. Deze zijn niet een levend virus bevatten en zijn veilig voor u te ontvangen.

• Gebruik geen vaccin dat een levend virus, zoals de pokken of polio vaccin bevat niet krijgen.

• Praat met uw arts als iemand in uw huis kreeg een levend virus, zoals het orale poliovaccin of difterie vaccin, als je nog niet al zijn gevaccineerd.

• Stel uzelf niet bloot aan rook-ofwel de eerste hand of tweedehands.

• Gebruik geen alcohol.

Vrijwel alle levertransplantatie programma's verbieden het gebruik van alcohol na transplantatie. Een groot deel van uw eigen inzet en de inspanningen van uw familie en artsen zal worden gewijd aan het houden van uw lever gezond. Dit programma omvat goede voeding, medicijnen en lichaamsbeweging. De opzettelijke inname van alcohol is in directe tegenstelling tot dit doel. Als uw getransplanteerde lever wordt vernietigd door het gebruik van alcohol, is het uiterst onwaarschijnlijk dat u zou worden aanvaard voor een tweede levertransplantatie.