Kunnen deze symptomen te wijten zijn aan ijzergebrek of ben ik het ontwikkelen van RLS-symptomen? Bloedarmoede door ijzertekort kan leiden tot algemene symptomen van malaise, vermoeidheid, zwakte en vermoeidheid. Kinderen kunnen hyperactiviteit en algemene rusteloosheid manifesteren als gevolg van bloedarmoede door ijzertekort. Ook in experimentele studies bij ratten, ijzergebrek veroorzaakte algemene rusteloosheid lijkt RLS.

Klinische studies en onderzoeken door de jaren heen een duidelijk verband tussen ijzertekort, bloedarmoede, en RLS (zie vraag 5) aangetoond. Deze vereniging werd voor het eerst genoemd door Karl Ekbom, die de entiteit van RLS in het midden van de twintigste eeuw bracht de voorhoede van de medische professie. Recentere studies hebben duidelijk aangetoond een afwijking van de hersenen ijzer opslag in ten minste een subgroep van patiënten met idiopathische RLS. Bovendien zijn veel voorwaarden in verband met ijzertekort, zoals zwangerschap, chronisch nierfalen, en herhaalde bloeddonaties, zijn geassocieerd met een hoge prevalentie van RLS.

De symptomen van een drang om de ledematen voorafgegaan door griezelige-crawly sensaties in de avond te verplaatsen, dus zijn zeer suggestief van RLS in een persoon met ijzertekort. Als de persoon aan de andere twee essentiële criteria (zie vraag 4) van opluchting met beweging en verergering met inactiviteit, dan zal hij of zij worden gediagnosticeerd met RLS.

Een van de fundamentele kenmerken van RLS is dat de symptomen aanwezig zijn uitsluitend in de avond of erger in de avond. Dit is het patroon althans in de vroege stadia van de ziekte, in de gevorderde stadia van de ziekte, symptomen eerder op de dag worden weergegeven, en in zeer ernstige gevallen en gevorderde stadia kunnen symptomen aanwezig zijn gedurende de dag. Zelfs in de laatste gevallen, de symptomen erger worden 's avonds de slaap ernstig verstoren. Gezien dit patroon een van de vragen aanvankelijk researche gesteld was of deze verslechtering in de avond weerspiegelt het feit dat de avond gewoonlijk de time-out en inactief. Zoals eerder opgemerkt, rust of inactiviteit veroorzaakt RLS-symptomen.

Een andere factor die meespeelt is de vraag of de symptomen van RLS hebben een echte circadiaan ritme. De term "circadiane" is afgeleid van het Latijn: ". Dag" circa betekenis "over" en dias betekenen De circadiane ritme beslaat iets meer dan 24 uur (24,2 uur, om precies te zijn) en wordt gereguleerd door de master biologische klok zich diep van binnen de hersenen. Het wordt gesynchroniseerd met het buiten de tijd door externe licht en duisternis, zoals bepaald door zonsopgang en zonsondergang. RLS-symptomen hebben de neiging om piek tussen ongeveer 21:00 en 4:00 Deze verergering van de symptomen is het gevolg van een circadiane ritmiek, in plaats van alleen inactiviteit van de persoon in deze periode. Nachtelijke ook wanneer het lichaam ervaart de dagelijkse toename van het niveau van melatonine, het hormoon dat door de pijnappelklier in het diepere deel van het centrum van de hersenen (vandaar bijnaam "hormoon van duisternis" melatonine). Melatonine is een circadiane marker aanpassen van interne en externe klokken.

Sommige vroege onderzoeken van RLS patiënten meten van zowel subjectieve als objectieve kenmerken van RLS tijdens twee dagen van normale slaap-waak cycli, gevolgd door 36 uur van aanhoudende waakzaamheid opgemerkt dat zowel subjectieve als objectieve metingen van RLS steeg in de avond en nacht en dat deze verhogingen waren geen verband houden met perioden van inactiviteit. Er werd ook aangetoond dat het circadiane ritme volgt lichaamstemperatuur ritme, zodanig dat RLS symptomen verergeren met de dalende fase van de lichaamstemperatuur ritme, die 's avonds laat en in de vroege ochtend plaatsvindt. RLS symptomen zijn op een minimum in de late ochtend, rond de 10 tot 11:00 Bovendien, zoals vermeld in het antwoord op vraag 5, RLS-symptomen gerelateerd zijn aan ijzer en dopamine disfunctie: Zowel ijzer en dopamine niveaus hebben een circadiaan ritme, met de laagste niveaus wordt opgemerkt in de avond als de RLS-symptomen zijn erger. Bovendien, melatonine onderdrukt dopamine, en deze factor is mede verantwoordelijk voor de nachtelijke piek van RLS-symptomen.

Er is geen enkele laboratoriumtest beschikbaar die de aanwezigheid van RLS ( zie vraag 4 ) kan bevestigen , in plaats daarvan , wordt de diagnose volledig gebaseerd op een analyse van de symptomen van de patiënt . Er zijn echter een aantal laboratoriumproeven waarvan de resultaten kunnen ondersteunen de klinische essentiële criteria , met name in die gevallen atypische kenmerken of wanneer de patiënt niet alle vier essentiële diagnostische criteria vragen adequaat en accuraat te beantwoorden . Een dergelijke test is een overnachting polysomnographic ( PSG ) onderzoek ( zie vraag 31) , die periodieke bewegingen van de ledematen in slaap ( PLMS ) kan vertonen in ten minste 80 % van de patiënten met RLS ( zie vraag 34 ) . In ongeveer 20% van RLS patiënten kan geen PLMS worden aangetekend op de eerste avond van PSG studie ( zie vraag 30 ) . Het resultaat van andere tests , zoals immobilisatie test-en actigraphy ( zie vraag 28 ) , kan de klinische verdenking van RLS te versterken en kunnen helpen bij het bepalen van de ernst van de aandoening . Deze tests zijn ook van belang om de behandeling en voor het bepalen van de effectiviteit van de geneesmiddelen in de klinische geneesmiddelenonderzoek .

Vanwege de bijzondere waardevermindering van cognitie, oordeel, en het geheugen, kunnen sommige patiënten niet in staat zijn om adequaat geschiedenis nodig om de diagnose van RLS te maken geven aan de standaard vier essentiële criteria (zie vraag 4). In de erkenning van dit feit, de NIH workshop in 2002 raadde een aantal richtlijnen voor de diagnose RLS in cognitief onderwerpen; deze richtlijnen worden vermeld in Tabel 5. In deze populatie van patiënten, kan RLS worden verergerd door maatregelen zoals het gebruik van dwangmiddelen in de nacht om patiënten te voorkomen dwalen en het gebruik van medicatie zoals antipsychotica (dopamine-blokkers) en antidepressiva.