De typische symptomen van diabetes optreden als gevolg van de hoge niveaus van glucose in het bloed en de passage in de urine en andere weefsels. Dit zijn frequent urineren en dorst. Dorst ontstaat als gevolg van de uitdroging door frequent urineren. Uitdroging en verlies van voedingsstoffen calorieën in de urine leiden tot gewichtsverlies en honger. Passage van glucose in de weefsels van het oog kan wisselende mate van wazig zien. Wanneer deze symptomen langdurige en ernstige, zoals typisch met type 1 diabetes, ernstige veranderingen in ons bloed chemie door het tekort aan insuline. Deze wijzigingen, gekoppeld aan dehydratie, duizeligheid, zwakte, slaperigheid, en uiteindelijk coma, die, indien onbehandeld kan leiden tot de dood. Zowel type 1 en type 2 diabetes, waarbij ernstige en onvoldoende behandeld, kan worden geassocieerd met coma en de dood. Hoewel coma komt minder vaak voor bij diabetes type 2, het komt vaker voor dat het leiden tot de dood, als mensen met type 2 diabetes zijn meestal ouder en meer medische problemen hebben. Twee andere belangrijke punten zijn vermeldenswaard. De eerste is dat diabetes geen symptomen kunnen veroorzaken. In feite, een van de vier mensen geloofd te hebben diabetes is niet van bewust en is gediagnosticeerd. Aangezien diabetes zelfs matige ernst kan leiden tot complicaties en verkorten de levensduur, is het belangrijk om de diagnose, zelfs bij mensen zonder symptomen. Het tweede punt is dat de meerderheid van de mensen met diabetes niet kan hebben geen symptomen van de verhoogde bloedsuikerspiegel, maar het kan nog steeds aanwezig met symptomen van de complicaties ervan. Zo kunnen mensen worden gediagnosticeerd met diabetes na die symptomen van zenuwbeschadiging (neuropathie-zie vraag 32) of een hartaanval of een beroerte (zie vraag 35). In feite, een van de drie mensen opgenomen met een plotselinge hart evenement wordt gevonden om diabetes of prediabetes hebben (zie vraag 9) waarvan hij of zij of de arts niet op de hoogte was. Neuropathie aanwezig in twee van de vijf patiënten met type 2-diabetes is op het moment van de diagnose, terwijl oogletsel (retinopathie-zie vraag 33) die in een van de vijf-en nierschade (nefropathie-zie vraag 34) is aanwezig in een is in tien, wat aangeeft dat de diabetes gang was gedurende vele maanden of zelfs jaren voordat de diagnose.

Het woord diabetes is een interessante. Zijn oorsprong in het Grieks waar het is afgeleid van het woord voor een sifon of, eenvoudiger, een pijp of slang. Dit woord werd gebruikt om de aandoening te beschrijven oudheid (en diabetes werd erkend in zeer oud) omdat die lijdt gevormd zoals overvloedige hoeveelheden urine dat zij denken aan een waterleiding. De reden voor de overvloedige hoeveelheden urine ligt in het feit dat wanneer de glucose te hoge niveaus in ons bloed bereikt wordt gefilterd in de nieren en in de urine in grote hoeveelheden. Door zijn chemische en fysische eigenschappen, wanneer grote hoeveelheden glucose worden gefilterd door onze nieren in de urine, kan niet volledig worden geabsorbeerd en blijft een grote hoeveelheid water mee, waardoor zeer grote hoeveelheden urine. Het tweede deel van de naam, mellitus, is afgeleid van het woord voor lief, net als in mellifluous muziek. Mellitus werd toegevoegd toen het werd ontdekt dat de urine in een persoon met diabetes en hoge bloedsuikerspiegels is zoet.

Diabetes insipidus is een aandoening met een geheel andere basis, maar de patiënten delen sifonvormige kwaliteit van zeer frequent en zeer hoogvolume plassen. Diabetes insipidus is gevolg van falen van de productie of werking van andere vitale hormoon, bekend als arginine vasopressine (AVP), ook wel antidiuretisch hormoon (ADH), dat verantwoordelijk is voor het handhaven van het normale volume en concentratie van onze urine. Wanneer AVP deficiënt (meestal door schade of ziekte van de hypothalamus of hypofyse) of niet werkt (gewoonlijk door ziekten of beschadiging van de nieren), kan zijn dat onze urine te concentreren en het buitensporig verdund. Als zodanig lijkt bleek vrijwel kleurloos en waterig-kortom flauwe dus insipidus. Het is niet zoet, want het heeft een verwaarloosbare hoeveelheden suiker erin.

Type 1 diabetes is volledig te wijten aan een bijna volledige tekort aan insuline. Het tekort is het gevolg van het immuunsysteem onrechte aanvallen en vernietigen de insuline producerende cellen in de pancreas. Voor het goed functioneren van ons lichaam, is het noodzakelijk dat insuline aanwezig te allen tijde in de bloedsomloop en weefsels, niet alleen na hebben gegeten. Insuline is essentieel voor de structuur van onze weefsels behouden en belet dat in ongecontroleerd gebroken. Zonder insuline aanwezig is, onze weefsels letterlijk weg te smelten in eenvoudige verbindingen die ons lichaam verlaten wanneer we plassen. Dienovereenkomstig, mensen met type 1 diabetes hebben hoge niveaus van suiker en afbraakproducten van vet en eiwit in het bloed en urine en de typische symptomen in vraag 4 beschreven ontwikkelen.

Type 2 diabetes wordt veroorzaakt door een combinatie van onze lichaamsweefsels resistent tegen de werking van insuline (voor de eerder beschreven redenen in vraag 1) en het onvermogen van de alvleesklier om voldoende extra insuline om het te overwinnen. Hoewel dit laatste onderdeel van het probleem wordt vaak gezien als een falen van de alvleesklier, is het niet juist in de strikte zin. Hoewel het gebruikelijk is voor de insuline-producerende vermogen van de alvleesklier te dalen gedurende latere volwassen leven, was het toch voldoende gedurende het grootste deel van de menselijke evolutie om te voorkomen dat het ontwikkelen van diabetes. Het is pas in de afgelopen tijd, toen onze levensstijl en milieu hebben veroorzaakt velen van ons zeer insuline resistent geworden, dat de insuline-producerende capaciteit niet kan compenseren. In de ware zin, mislukt omdat we op het opleggen van een te hoge belasting. Dit geldt zelfs voor degenen onder ons die een erfelijke aanleg voor steeds insuline resistent. Het verschil tussen de twee vormen van diabetes wordt geïllustreerd in figuur 1.

Diabetes ontstaat voor een aantal redenen, maar de uiteindelijke oorzaak van de hoge bloedsuikerspiegel dat de aandoening karakteriseert of tekort aan het hormoon insuline of een combinatie van tekort aan insuline en resistentie van lichaamsweefsels haar optreden. In reactie op voedselinname, wordt insuline die gespecialiseerde cellen in de alvleesklier en is noodzakelijk om voldoende hoeveelheden glucose en andere voedingsstoffen uit de voeding worden opgenomen in bepaalde weefsels van het body.When insuline ontbreekt of het lichaam weerstaat haar optreden, de niveau van glucose in het bloed te hoog en diabetes gediagnosticeerd. Het verschil in het evenwicht tussen de twee kenmerkt de twee belangrijke vormen van diabetes type 1 en type 2 (zie vraag 2). Ongeacht de vorm van diabetes, zijn basis in zekere mate erfelijk en deels milieu. De erfelijke bijdrage is min of meer constant gedurende recente menselijke evolutie. Het is de milieu-component die sterk is veranderd in de afgelopen 100 jaar, wat leidt tot de dramatische stijging van de frequentie van diabetes in bijna alle samenlevingen. Je ontwikkelde diabetes omdat ofwel je sterk aanleg te wijten aan erfelijke redenen of omdat er factoren in uw levensstijl en omgeving (zoals het verkrijgen van gewicht, het krijgen van onvoldoende beweging, die bepaalde medicijnen) die de kans op diabetes te verhogen of, zoals meestal het geval is , een combinatie van beide. Dit is slecht, omdat de omgeving en levensstijl vaak worden veranderd, met dramatische verbetering in de ernst van de diabetes. Voor meer hierover, zie vraag 5.