Formuleerde samen met W. Dilthey de hermeneutische aanpak, die de tekstanalyse scherper stelde. De historicus moet de feiten en handelingen proberen de verstaan de ze intuïtief en introspectief aan te voelen, zodat er een zeker identificatie ontstaat tussen subject en object. De methode blijft wel beschrijvend en niet verklarend, het accent ligt op het individuele in plaats van op het universele

Duitse keizer die door L. Quidde bekritiseerd wordt a.d.h.v. een studie over Caligula

Televisiereeksen over WO II, maakt gebruik van de techniek van het ‘harde interview’

voorbeeld van hoe de radicale doortrekking van hoe de historicus de realiteit slechts kan benaderen via discursieve, talige voorstellingen is Metahistory. The historical imagination in nineteenth century Europe, 1973, waarin dit leidt to de opvatting dat de geschiedenis een literair genre is zoals een ander en dat ze niet noodzakelijk een groter waarheidsgehalte heeft dan bv de roman. Voor de radicale postmodernist is de realiteit van het verleden slechts een subjectieve creatie van de historicus