Vanaf 1921 tot 1927 : Deze economische politiek had als doel de ontredderde economie na WOI onder controle te krijgen. De economie was feitelijk genationaliseerd vanwege de burgeroorlog. Deze politiek voorzag in de nationalisatie van de grote industriële sectoren en economische vrijheid voor kleinhandel en landbouw, wat tot een creatie van een rijke boerenstand leidde, daar zij zelf hun prijzen mochten bepalen. Privé handel en winst was toegestaan. Tussenhandelaren waren ook toegestaan. Koelakken waren in het voordeel en huurde andere kleine boeren in.

De Mensjewieken waren een onderdeel van de Russische revolutionaire beweging die in 1903 ontstond na een geschil tussen Vladimir Lenin and Julius Martov, die beiden lid waren van de Russische Sociaal-Democratische Arbeiderspartij. Sinds haar ontstaan in 1898 was deze partij verboden in Rusland en ze ontplooide haar activiteiten daarom ook vanuit het buitenland. Op het tweede partijcongres in 1903 ontstond een meningsverschil. Een minderheid - de Mensjewieken - (mensje = minder) wilde tijdelijk blijven samenwerken met de liberale en sociale groepen om hervormingen in gang te zetten. De Bolsjewieken (bolsje = meer) wilden door revolutie het staatsapparaat ondermijnen en zo nodig afzetten. Julius Martov was de leider van de mensjewieken.

aanduiding voor de communistische partij van Lenin. De Bolsjewieken noemden zich vanaf de jaren 20 Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Ontstaan in
1903 ontstonden ten gevolge van een scheuring in de Russische Sociaal Democratische Arbeiderspartij (RSDAP) het bolsjewisme en het mensjewisme. De bolsjewieken stonden een gewelddadige revolutie voor om hervormingen te bekomen, die uiteindelijk zal leiden tot de USSR.

Het zijn collectieve boerengemeenschappen, die grond collectief bezitten. Ze werden opgericht door Tsaar Alexander II, met zijn Emancipatieweet uit 1861. Het voorzag in de afschaffing van de horigheid en een landherverdeling die 50% van het land onder controle van de boeren bracht. Zij moesten in ruil hiervoor een vergoeding aan de voormalige eigenaars betalen en rente in ruil voor de inkomsten die de voormalige eigenaar nu niet meer had. De gemeenschap was als geheel verantwoordelijk voor de betaling van de schulden en lasten. Het versterkte in feite de aristocratie, daar de horigheid weinig rendabel was, ze effectief 50% van de grond in handen hadden en geen verplichtingen meer hadden t.o.v. de boeren, maar wel nog steeds inkomsten.