Why do I have to go to the emergency room?

The nurse is concerned that you may have a deep vein thrombosis (DVT), a blood clot in a large vein. The large veins of the legs may develop long, thick clots that block the return of blood flow to the heart. This can cause pain and swelling. The most dangerous complication of DVT, however, occurs if the clot breaks away from the walls of the vein and travels to the heart. A large clot can become lodged in the heart valves, but more commonly, the clot becomes lodged in the arteries of the lung. A clot that has clogged the pulmonary arteries is called a pulmonary embolus.

A pulmonary embolus can cause sudden death. It has been estimated that up to 15% of all cancer patients die of pulmonary embolus. Although DVT does not always result in pulmonary embolus, the presence of a clot in the extremities should be taken very seriously. Doctors hospitalize patients with DVT to keep them on bed rest, to begin anticoagulant therapy, and to evaluate for further evidence of pulmonary embolus.

A DVT in the lower limbs can be detected by ultrasound, which can detect blood flow through the veins below the surface of the skin and muscle. The most dangerous clots are those in the deep veins of the thigh and pelvis because these vessels are quite large.

A pulmonary embolus does not always cause symptoms. Some clots break up gradually, releasing a shower of small clots that lodge in the pulmonary vessels. A large clot typically causes shortness of breath, chest pain, or a cough. Although a chest Xray may be normal, other tests, such as a ventilation/ perfusion scan or a chest computed tomography (CT) angiogram, may show a loss of normal blood flow to one or both lungs. Patients may require supplemental oxygen for several days because of this blockage of blood flow to the lung.

Anticoagulants (blood thinners), such as heparin, enoxaparin (Lovenox), dalteparin (Fragmin), tinzaparin (Innohep), and fondaparinux (Arixtra), prevent the development of further clots; however, these drugs are all given by injection. Many patients prefer to take an oral anticoagulant called warfarin (Coumadin). Patients taking warfarin must be closely monitored with regular blood tests because of the drug’s interactions with other medications and certain foods.

Some DVT patients, including those with recent neurosurgery, are at risk for bleeding complications from anticoagulants. Such patients may benefit from the placement of an inferior vena cava (IVC) filter, which is an internal device that is placed into the large vein below the heart to act as a screen for blood clots that may break off and travel to the heart and lungs. An inferior vena cava filter is often used in combination with an anticoagulant because DVT may still form in the limbs, causing pain and swelling (Figure 26).

It is not always possible to predict or prevent DVT. Patients who are not ambulatory, who have had recent surgery, and who have a history of DVT should discuss ways to reduce the risk of DVT and pulmonary embolus with their doctors. Some doctors always prescribe a blood thinner if the patient is expected to be immobile for a long period of time, even if the patient has not had a previous history of blood clots.

Bepaalde soorten van tumoren zijn vaker geassocieerd met aanvallen. Deze omvatten lagere kwaliteit tumoren zoals oligodendroglioom, astrocytoom, ganglioglioma en dysembryoplastic neuroepitheel tumoren. Soms bruto totale resectie van de tumor mogelijk, en slechts kortdurende behandeling met anticonvulsiva vereist, zolang de patiënt seizurefree gebleven na de operatie. Sommige patiënten kan chirurgische verwijdering van zowel de tumor en een aangrenzend gebied dat wordt bepaald tijdens de operatie om de oorsprong van de aanvallen te hebben. Dit kan je ook toestaan uiteindelijke stopzetting van de behandeling met anticonvulsiva, maar zal uw arts zorgvuldig uw situatie beoordelen voordat u wijzigingen aanbrengt in uw anticonvulsieve therapie.

Voor patiënten met een resterende tumor op een MRI (magnetic resonance imaging) scan, wordt anticonvulsieve therapie vaak voortgezet. Tumorprogressie, drug interactions, en elektrolyt onevenwichtigheden kan leiden tot nieuwe aanvallen, zelfs als anti-epileptische geneesmiddelen worden gebruikt. Het is uiterst belangrijk om te voldoen aan de aanbevelingen van uw arts met betrekking tot anti-epileptische medicatie en follow-up. Nooit taper of uw anti-epileptische medicatie te stoppen zonder met uw arts.

Het is belangrijk om uw anti-epileptische medicatie consequent innemen. Ook kan ernstige fysieke of emotionele stress, alcohol, een lage bloedsuikerspiegel, en extreme vermoeidheid het risico van aanvallen verhogen. Uw arts kan ook voorschrijven "rescue" medicatie zoals de Klonopin wafer of vloeibare Ativan die kunnen worden gebruikt in geval van nood om een aanval te stoppen.

M. L. 's reactie:

Zoals eerder vermeld, terwijl op vakantie met mijn familie in juli 2008, vond ik op de harde manier dat iemand een aanval kan hebben na 9 jaren van vermindering! Met absoluut geen waarschuwing dan ook, ervoer ik 3 grand mal aanvallen en belandde in de ICU 3 days.with mijn eerste diagnose in 2000, heb ik nooit zeker wist of ik een aanval in mijn slaap had meegemaakt dus mijn neuroloog had aanbevolen dat ik neem anticonvulsieve medicatie voor onbepaalde tijd. Terwijl ik was niet enthousiast over deze aanbeveling, bleef ik de medicatie in te nemen. Ik nam het voor ongeveer 3 of 4 jaar, en in al die tijd heb ik nooit een aanval gehad. Af en toe, mijn dokters vroeg ik of ik mijn anti-epileptische medicatie (Keppra) helemaal kon stoppen omdat ik niet een aanval had gehad. Sommige artsen zeiden dat ik kon afbouwen Keppra, anderen waren tegen. Dus, natuurlijk, ik luisterde naar degene die zei dat ik het kon stoppen!

Als men zou denken, de aanvallen ervoer ik in 2008 waren zeer beangstigend voor mijn man en ik, als niets van dat ooit eerder was gebeurd. De dokter deed er een MRI-scan, die normaal was, maar ik begon weer op Keppra. Ik weet nog steeds niet waarom, na 9 jaar, had ik de aanvallen, maar ik kan alleen maar veronderstellen dat het de vermoeidheid van laat opblijven voor meerdere nachten in een rij en het zijn uit mijn gewone routine die mogelijk hebben bijgedragen.

Zodra ik terug thuis kwam, ging ik terug naar mijn artsen te zien en vertelde hen alles wat er was gebeurd. Ik had nog een MRI-scan en een EEG, die zowel normaal waren. Binnen een week of zo, had ik mijn kracht terug en voelde helemaal terug naar normaal, maar ik nam een paar weken voordat ik ging weer aan het werk.

In Texas, is een niet toegestaan om te rijden voor 6 maanden na een aanval. Dat was waarschijnlijk het slechtste ding over het hebben van een aanval. Ik ben gewoon dankbaar dat ik niet een had tijdens het rijden.

Ongeveer een derde van alle hersentumor patiënten hebben aanvallen. Deze aanvallen kunnen optreden als het eerste symptoom of kunnen voordoen maanden of jaren na diagnose van een hersentumor. Sommige soorten tumoren zijn vaker geassocieerd met aanvallen, vooral bij oligodendrogliomen. Ook sommige gebieden van de hersenen, zoals de temporale kwab, zijn meer vatbaar voor aanvallen (figuur 25).

Epileptische aanvallen kunnen worden aangemerkt als gedeeltelijke of gegeneraliseerd. Partiële aanvallen afkomstig van een specifiek gebied in de hersenen vaak het gebied rond de tumor. Een partiële aanval kan hebben motorische symptomen zoals handbewegingen of zintuiglijke symptomen zoals gevoelloosheid of tintelingen. Een eenvoudige partiële aanval niet het bewustzijn wordt gebracht; een complex partiële aanval doet afbreuk bewustzijn en de patiënt niet onthouden.

Gegeneraliseerde aanvallen betrekken zowel hersenhelften en aantasting bewustzijn. Een tonisch-clonische aanval, voorheen epileptisch insult, impliceert spasme van het lichaam, ledematen en rompspieren, en de patiënt kan ademhalingsproblemen hebben. De patiënt verliest het bewustzijn tijdens de aanval en kan worden verward na de aanval. Zwakte, spierpijn en hoofdpijn komen vaak voor na een tonisch-clonische aanval.

Status epilepticus, de voortzetting van een aanval of een reeks aanvallen, zonder weer bij bewustzijn, is een levensbedreigende aandoening. Patiënten met een status epilepticus moeten worden behandeld op een intensive care unit met intraveneuze medicatie en extra zuurstof.

Een elektro-encefalogram (EEG) kan nuttig zijn bij het bepalen of de afleveringen je ervaren bent aanvallen, maar een normaal EEG niet volledig de mogelijkheid van een epileptische aandoening elimineren. In sommige ziekenhuizen, 24 uur EEG-monitoring is beschikbaar om te bepalen of een patiënt frequente aanvallen die niet kunnen worden gedetecteerd met een standaard EEG.

Het is belangrijk om uw arts over een aanvallen te vertellen en op te merken of aanvallen worden steeds vaker of meer ernstig. Uw arts kan vaak medicijnen voorschrijven om de frequentie en de ernst van de aanvallen verminderen.

Een neurologische uitval (mutatie van de hersenen die resulteert in abnormale of verminderde functie) niet noodzakelijkerwijs chirurgie of andere therapie. De grootte en de locatie van uw tumor kan eigenlijk het creëren van een neurologische uitval. Dit kan verbeteren wanneer de tumor wordt verwijderd en de druk op de nabijgelegen hersenstructuren weer normaal.

Neurochirurgen nauwkeurig de positie van de tumor in verhouding tot de andere hersenstructuren evalueren. Het type van chirurgie aanbevolen is afhankelijk van of permanente neurologische uitval worden voorkomen. Het is echter mogelijk dat de tumor zal moeilijker te verwijderen zijn dan verwacht of die bloeden of andere complicaties pas na operatie. De neurochirurg zal al deze risico's uit te leggen voor de operatie.

De tijdelijke handicap die kunnen optreden na een operatie, die vaak verbetert bij herstel, moet worden onderscheiden van de late effecten van stralingstherapie en chemotherapie. Hoewel het verlies van kracht of coördinatie is schokkend om sommige patiënten, kan intellectuele achteruitgang en verlies van het korte-termijn geheugen nog meer verwoestende. Deze effecten op het cognitief functioneren kan optreden bij patiënten die in remissie hebben bereikt, daarom moeten klinische proeven die deze effecten te bestuderen patiënten die cognitieve verlies scheiden vanwege tumorprogressie.

De meeste studies van cognitieve achteruitgang na de behandeling van hersentumoren hebben voorgedaan bij kinderen. Deze kinderen waren overlevenden op lange termijn (5 jaar of langer), en de meeste chirurgie en radiotherapie hadden gekregen. Kinderen die jonger waren ten tijde van de diagnose, die groter stralingsvelden hadden en die intracraniale druk ten tijde van de diagnose was gestegen bleken een verhoogd risico op IQ verlies en slechte prestaties op school.

In een studie van volwassenen die primaire en metastatische hersentumoren overleefden gedurende ten minste 1 jaar, 12% leed dementie en andere 6% leed psychische problemen stralingstherapie. Een andere studie van de volwassenen behandeld voor kwaadaardige hersentumoren bleek dat jongere patiënten hadden meer kans om te verbeteren in de tijd, en de meeste patiënten waren in staat om terug te keren naar hun vorige baan.

Patiënten met een hoog risico op cognitieve achteruitgang omvatten die die zeer jong of zeer oud op het tijdstip van diagnose en behandeling, die tumoren van de hersenhelften hebben, en degenen die stralingsdoses die dagelijks grote fracties omvatten.

Hoewel chemotherapie kan ook leiden tot cognitieve achteruitgang, is het soms moeilijk om de effecten van chemotherapie scheiden van die veroorzaakt door radiotherapie bij patiënten die beide soorten zijn behandeld. Bijvoorbeeld, lange termijn overlevenden van primaire centrale zenuwstelsel (CZS) lymfoom hebben een hoger percentage van cognitieve achteruitgang met chemotherapie en hele hersenen bestralingstherapie. Hoge dosis chemotherapie gepaard met bloed-hersen barrière verstoring heeft echter niet geleid tot aanzienlijke verstandelijke handicap. Het behandelingssucces is toegenomen het aantal langdurige overlevenden van primaire CZS-lymfoom, en dus heeft recent onderzoek concentreert op intellectuele in patiënten. Als gevolg hiervan hebben een aantal behandelingsprotocollen voor CNS lymfoom wholebrain stralingstherapie geëlimineerd.

Preventie van toxiciteit op lange termijn van radiotherapie is een gebied van actief onderzoek. Uw radiotherapeut kan in staat zijn om u te adviseren over de beschikbare strategieën die het risico van toekomstige complicaties kan verminderen.

M. L. 's reactie:

Mijn man en mijn ouders waren bang dat ik uit een hersenoperatie zou komen een veranderd person.When een persoon gaat naar de operatiekamer voor andere vormen van chirurgie, hij of zij komt fysiek veranderd, wat betekent dat de persoon een blaas niet kunnen hebben niet meer of niet meer hebben van een borst. De persoon die de emotionele toestand kan tijdelijk onstabiel zijn, maar de geest blijft hetzelfde. Wanneer een persoon ondergaat operatie aan de hersenen, bestaat de vrees dat de persoon die uit de operatie komt niet dezelfde persoon die ging naar binnen Je hersenen controles al uw functies, zoals geheugen, spraak en motoriek zal zijn . Als een tumor is op een locatie in de buurt van een van deze functionele gebieden, is er een zeer goede kans dat u dezelfde essentie niet kan hebben dat je ooit had. De gedachte dat "je komt niet uit de weg ging je in" is elke patiënt en zorg verzorger.