vond schade in een specifieke zone van de frontale cortex (nu de Broca-zone genoemd), iets wat hij interpreteerde als steun voor de stelling van de functie-lokalisatie door die zone te beschrijven als de fysiologische basis van een expressieve taal.

Veeleer dan te vertrouwen op pathologisch klinisch bewijs opgeleverd door post-motrum onderzoeken, perfectioneerde Flourens de meer gecontroleerde techniek van extirpatie. In essentie wordt er in deze procedure een hersenzone van een levend dier geïsoleerd en daarna chirurgisch verwijderd of vernietigd zonder de rest van de hersenen te beschadigen. Na de hersteltijd wordt het dier geobserveerd voor verlies en herstel van functies. Flourens veronderstelde dat er zes aparte zones bestonden in de hersenen en, dankzij zijn chirurgische vaardigheden, definieerde hij zo de belangrijkste functies van elke zone:

• Hemisferen van de hersenen: wil, oordeel, geheugen, zien en horen.
• Cerebellum: motorische coördinatie.
• Medula oblangata: geleiding van zintuigen en beweging.
• Corpora quadrigenina: zicht.
• Ruggegraat: geleiding.
• Zenuwen: opwinding.

Hoewel dat zijn anatomische aanpak de lokalisatie, die werd benadrukt door de frenologen, weergaf, was zijn nadruk op de gemeenschappelijke eenheid van het systeem een stap weg van het extremisme van Gall.

een professor neuro-anatomie aan de universiteit van Madrid, gebruikte later deze vlekkentechniek ook om de neuron te ontdekken, de basis eenheid van het zenuwstelsel.

In het begin van de negentiende eeuw was de dominante interpretatie van de hersenfuncties bevat in de doctrine van de frenologie, uitgedrukt door Franz Joseph Gall en zijn student J. G. Spurzheim. In een brede manier waren frenologie en gelijkaardige bewegingen binnen de hersenfysiologie een logisch gevolg van het mentalistische model dat vetvat zit in de “faculteit” psychologie door Kant en Wolff bemeesterd. Specifiek probeerde de frenologie om een fysiologische lokalisatie van de mentale faculteiten te vinden. Gall en Spurzheim suggereerden dat er 37 mentale krachten zijn die overeenkomen met een gelijk nummer aan hersenorganen, en dat de ontwikkeling van deze organen karakteristieke vergrotingen van de schedel met zich mee brengt. Frenologie stelde dat de graad van menselijke faculteit of eigenschap van een individu bepaald wordt door de grootte van het hersengebied die deze functie controleert en dat dit geëvalueerd kan worden door de overliggende schedel zone te meten.

Eén wetenschapper van wie het werk hem leidde naar het afwijzen van de frenologie en beter bewijs van hersen-lokalisatie naar voor bracht was Luigi Rolando (1773-1831).

Gebruik makend van pathologische observaties stelde Rolando dat de hemisferen van de hersenen de primaire geleiders zijn van slaap, dementie, melancholie en manie. Hij vond dat elektrische stimulatie meer hevige spiersamentrekkingen opwekten terwijl het stimulatiepunt naar een hoger gelegen hersenzones verschoof.

In 1873 publiceerde Golgi een werk dat verslag deed van zijn gebruik van zilvernitraat om zenuwcellen te kleuren, zodat onder een microscoop de structurele details van de zenuwen zichtbaar werden.

student van Müller- was er in geslaagd om neuro-transmissie empirisch aan te tonen, een wijze waarmee hij de efficiëntie van de empirische wetenschap aantoonde en wete de snelheid van een zenuwimpuls.