Op welke manier kan je in die lange eeuwen een bepaalde typering voorstellen?
grafiek
19de eeuw: liberale eeuw, laissez-faire, zeer hoge participatie, niet enkel door mannen, maar ook vrouwen en kinderen.
20ste eeuw: geen vrije-marktsysteem meer, maar eerder een sociaal gecorrigeerde vrije markt. Het kostwinnersmodel wordt gepropageerd. De overheid wordt bijzonder vaak…. , passieve welvaartstaat.
21ste eeuw: actieve welvaartstaat, zijn we aan het evolueren naar een combinatiemodel? Model van de tweeverdiener?

Arrighi bedacht het concept van lange eeuwen. Hij wijst per eeuw de hegemonie aan een bepaald land toe. Er zijn verschillende fasen: eerst een fase van materiële expansie, daarna een fase van financiële expansie (de grootmacht bouwt een financiële macht uit, dit leidt tot investeringen in gebieden die later als concurrent zullen optreden: de macht wordt in deze fase aangetast), en eindigt met een terminale crisis (voorafgegaan door een signaalcrisis).
Kenmerken:
- De wortels voor de opkomst van een nieuwe cyclus liggen vaak in de neergang van de vorige
- Concurrentie in de kern: wereldoorlogen (bv. verhouding GB-VSA vastgelegd in de oorlog)
- Herstructurering van de internationale orde: kern en periferie
- Pax Brittanica/Pax Americana.
Vraag: zijn we op weg naar een nieuwe cyclus in de 21ste eeuw?

Kapitalisme is meer dan een economisch systeem. Wat er op economisch gebied gebeurt heeft ook maatschappelijke implicaties. De veranderingen in het historisch kapitalisme tasten ook de samenleving als dusdanig aan. Herstructurering van het historisch kapitalisme:
- met strijdende hegemonieën: vb. in de 19de eeuw: het ontstaan van het koloniale imperium van de kernmogendheden
- wijzigende maatschappelijke organisatie: overheidsorganisatie, organisatie van het gezin, etc. Maatschappelijke veranderingen beïnvloeden de demografische ontwikkelingen.
- wijzigende mondiale verhoudingen

 Conjunctuurcycli
Periodes van zo’n 7 à 11 jaar. Men kan het beschouwen als de natuurlijke ademhaling van het systeem: er zijn expansie- en regressieperioden. Een soort van zelfregulering van het systeem. Deze cycli kan men aanduiden vanaf de 19de eeuw, maar vooral vanaf de 20ste eeuw zien we dat de overheid poogt deze cycli onder controle te krijgen.
 De lange golven
Zo’n 50 à 60 jaar. De bekendste zijn de Kondratieff-golven. Terwijl het ene model nog aan het ontwikkelen is, wordt al de voedingsbodem gelegd voor het volgende.

 Structurele crisissen
Er zijn er een aantal geweest. Het zijn geen conjunctuur-crisissen. Ze hangen samen met versplintering van het politieke landschap. De crisis van de jaren 1875-1895 is de eerste echte structurele crisis waarmee de maatschappij wordt geconfronteerd, veroorzaakt door het massaal goedkoop produceren voor een te klein publiek, waardoor er een verzadiging komt van de markt. De crisis van de jaren 1930 is de zwaarste crisis tot nog toe: werkloosheid, prijsveranderingen, etc. De crisis van de jaren 1975-1985 staat gelijk aan de oliecrisis. Ze heeft niet enkel economische maar ook sociale repercuties. Kenmerken van de structuurcrisissen: daling van de economische parameters, per definitie zijn ze internationaal, en er is een omslagperiode.