50-70% van het adsorptiecomplex bestaat uit Ca in alle vormen. Hun oplosbaarheid is afhankelijk van de pH. Calcium kan ook uitspoelen, zo spoelt er jaarlijks 300-400 kg CaO per ha weg. Dit wordt dan vervangen door H+ wat een verzuring teweegbrengt. Men kan dan afzonderlijk bekalken.

Door het toedienen van kalk wordt het adsorptiecomplex verzadigd, stijgt de pH, kan er fosfaatvastleging optreden en wordt de humificatie bevorderd.

Het gevaar van overbekalking is dat Fe, Mn, Cu en Zn onoplosbaar kunnen worden.

Er ontstaan dan gebreksverschijnselen bij de sporenelementen

Problemen met de Ca aanvoer kan ook voorkomen bij de vruchtontwikkeling. Er is dan een probleem op 2 vlakken:

• De gewichtstoename van de vrucht is te intens en de Ca kan niet tijdig verdeeld worden.
• De vrucht is op een ingesloten plaats met minder transpiratie waardoor de toevoer gering is.

Als het finale Ca gehalte te laag is ontstaat er:

• Stipaantasting bij appels
• Neusrot bij tomaat en paprika, dit is een grauwe schimmel
• De randen worden aangetast.

Ca hoop zich op in de oude bladeren. Het zijn daarom de jonge bladeren die gaan lijden aan een Ca gebrek, dit is te zien aan het afsterven van groeipunten.