Hersentumor patiënten niet noodzakelijkerwijs gevoeliger voor infecties als gevolg van de tumor, maar kunnen hun behandeling ze het risico plaats voor bepaalde soorten infecties. Veel hersentumor patiënten worden behandeld met steroïden zoals dexamethason voor en na de operatie. Een korte cursus van steroïden meestal niet het risico op infectie verhogen, maar is langdurig gebruik van steroïden (over een periode van weken of maanden) vaak geassocieerd met schimmelinfecties, vooral spruw (candidiasis). Lijster verschijnt als een witte coating op de tong en de achterkant van de keel, en hoewel het pijnloos kan zijn, kan het invloed hebben op de smaak en de eetlust. Uitgebreide candidiasis van de slokdarm en het urogenitale systeem kan pijnlijk zijn en vereisen enkele dagen orale antifungale therapie.

Sommige geneesmiddelen voor chemotherapie, vooral bij gebruik in combinatie met steroïden, verhogen het risico op infectie. Temodar, een geneesmiddel dat meestal niet wordt geassocieerd met een laag aantal witte bloedcellen, van invloed op de subset van witte bloedcellen genaamd lymfocyten die belangrijk zijn bij het voorkomen van schimmel-en virale infecties zijn. Ernstige longinfecties, zoals Pneumocystis, Aspergillus en Nocardia, zeldzaam in de normale populatie, maar zijn levensbedreigend patiënten met lage lymfocyten.

Patiënten met een geschiedenis van herpes infecties kunnen ondervinden een toename van het aantal en de ernst van uitbraken.

Patiënten die een laag aantal neutrofielen (zie vraag 47) als gevolg van chemotherapie te ontwikkelen moet voorzorgsmaatregelen nemen om besmetting te voorkomen en onmiddellijk hun artsen voor koorts, borst congestie, of hoesten.

Patiënten die intraveneuze katheters hebben geïmplanteerd voor het toedienen van chemotherapie een verhoogd risico op infectie en moeten hun arts te informeren wanneer zij ervaren een gevoeligheid rond de katheter of als ze koorts of rillingen ontwikkelen.

Gordelroos, of herpes zoster, is een ernstige virale infectie die vaak begint als een pijnlijk, tintelend cluster van rode blaasjes die snel uitgebreidere langs de loop van een zenuw worden. Vanwege de pijn geassocieerd met een uitbraak van gordelroos, is het belangrijk om deze infectie zo snel mogelijk behandelen. Zelfs met behandeling, kan de getroffen zenuwen pijnlijk voor maanden of jaren na een uitbraak.

Why do I have to go to the emergency room?

The nurse is concerned that you may have a deep vein thrombosis (DVT), a blood clot in a large vein. The large veins of the legs may develop long, thick clots that block the return of blood flow to the heart. This can cause pain and swelling. The most dangerous complication of DVT, however, occurs if the clot breaks away from the walls of the vein and travels to the heart. A large clot can become lodged in the heart valves, but more commonly, the clot becomes lodged in the arteries of the lung. A clot that has clogged the pulmonary arteries is called a pulmonary embolus.

A pulmonary embolus can cause sudden death. It has been estimated that up to 15% of all cancer patients die of pulmonary embolus. Although DVT does not always result in pulmonary embolus, the presence of a clot in the extremities should be taken very seriously. Doctors hospitalize patients with DVT to keep them on bed rest, to begin anticoagulant therapy, and to evaluate for further evidence of pulmonary embolus.

A DVT in the lower limbs can be detected by ultrasound, which can detect blood flow through the veins below the surface of the skin and muscle. The most dangerous clots are those in the deep veins of the thigh and pelvis because these vessels are quite large.

A pulmonary embolus does not always cause symptoms. Some clots break up gradually, releasing a shower of small clots that lodge in the pulmonary vessels. A large clot typically causes shortness of breath, chest pain, or a cough. Although a chest Xray may be normal, other tests, such as a ventilation/ perfusion scan or a chest computed tomography (CT) angiogram, may show a loss of normal blood flow to one or both lungs. Patients may require supplemental oxygen for several days because of this blockage of blood flow to the lung.

Anticoagulants (blood thinners), such as heparin, enoxaparin (Lovenox), dalteparin (Fragmin), tinzaparin (Innohep), and fondaparinux (Arixtra), prevent the development of further clots; however, these drugs are all given by injection. Many patients prefer to take an oral anticoagulant called warfarin (Coumadin). Patients taking warfarin must be closely monitored with regular blood tests because of the drug’s interactions with other medications and certain foods.

Some DVT patients, including those with recent neurosurgery, are at risk for bleeding complications from anticoagulants. Such patients may benefit from the placement of an inferior vena cava (IVC) filter, which is an internal device that is placed into the large vein below the heart to act as a screen for blood clots that may break off and travel to the heart and lungs. An inferior vena cava filter is often used in combination with an anticoagulant because DVT may still form in the limbs, causing pain and swelling (Figure 26).

It is not always possible to predict or prevent DVT. Patients who are not ambulatory, who have had recent surgery, and who have a history of DVT should discuss ways to reduce the risk of DVT and pulmonary embolus with their doctors. Some doctors always prescribe a blood thinner if the patient is expected to be immobile for a long period of time, even if the patient has not had a previous history of blood clots.

Bepaalde soorten van tumoren zijn vaker geassocieerd met aanvallen. Deze omvatten lagere kwaliteit tumoren zoals oligodendroglioom, astrocytoom, ganglioglioma en dysembryoplastic neuroepitheel tumoren. Soms bruto totale resectie van de tumor mogelijk, en slechts kortdurende behandeling met anticonvulsiva vereist, zolang de patiënt seizurefree gebleven na de operatie. Sommige patiënten kan chirurgische verwijdering van zowel de tumor en een aangrenzend gebied dat wordt bepaald tijdens de operatie om de oorsprong van de aanvallen te hebben. Dit kan je ook toestaan uiteindelijke stopzetting van de behandeling met anticonvulsiva, maar zal uw arts zorgvuldig uw situatie beoordelen voordat u wijzigingen aanbrengt in uw anticonvulsieve therapie.

Voor patiënten met een resterende tumor op een MRI (magnetic resonance imaging) scan, wordt anticonvulsieve therapie vaak voortgezet. Tumorprogressie, drug interactions, en elektrolyt onevenwichtigheden kan leiden tot nieuwe aanvallen, zelfs als anti-epileptische geneesmiddelen worden gebruikt. Het is uiterst belangrijk om te voldoen aan de aanbevelingen van uw arts met betrekking tot anti-epileptische medicatie en follow-up. Nooit taper of uw anti-epileptische medicatie te stoppen zonder met uw arts.

Het is belangrijk om uw anti-epileptische medicatie consequent innemen. Ook kan ernstige fysieke of emotionele stress, alcohol, een lage bloedsuikerspiegel, en extreme vermoeidheid het risico van aanvallen verhogen. Uw arts kan ook voorschrijven "rescue" medicatie zoals de Klonopin wafer of vloeibare Ativan die kunnen worden gebruikt in geval van nood om een aanval te stoppen.

M. L. 's reactie:

Zoals eerder vermeld, terwijl op vakantie met mijn familie in juli 2008, vond ik op de harde manier dat iemand een aanval kan hebben na 9 jaren van vermindering! Met absoluut geen waarschuwing dan ook, ervoer ik 3 grand mal aanvallen en belandde in de ICU 3 days.with mijn eerste diagnose in 2000, heb ik nooit zeker wist of ik een aanval in mijn slaap had meegemaakt dus mijn neuroloog had aanbevolen dat ik neem anticonvulsieve medicatie voor onbepaalde tijd. Terwijl ik was niet enthousiast over deze aanbeveling, bleef ik de medicatie in te nemen. Ik nam het voor ongeveer 3 of 4 jaar, en in al die tijd heb ik nooit een aanval gehad. Af en toe, mijn dokters vroeg ik of ik mijn anti-epileptische medicatie (Keppra) helemaal kon stoppen omdat ik niet een aanval had gehad. Sommige artsen zeiden dat ik kon afbouwen Keppra, anderen waren tegen. Dus, natuurlijk, ik luisterde naar degene die zei dat ik het kon stoppen!

Als men zou denken, de aanvallen ervoer ik in 2008 waren zeer beangstigend voor mijn man en ik, als niets van dat ooit eerder was gebeurd. De dokter deed er een MRI-scan, die normaal was, maar ik begon weer op Keppra. Ik weet nog steeds niet waarom, na 9 jaar, had ik de aanvallen, maar ik kan alleen maar veronderstellen dat het de vermoeidheid van laat opblijven voor meerdere nachten in een rij en het zijn uit mijn gewone routine die mogelijk hebben bijgedragen.

Zodra ik terug thuis kwam, ging ik terug naar mijn artsen te zien en vertelde hen alles wat er was gebeurd. Ik had nog een MRI-scan en een EEG, die zowel normaal waren. Binnen een week of zo, had ik mijn kracht terug en voelde helemaal terug naar normaal, maar ik nam een paar weken voordat ik ging weer aan het werk.

In Texas, is een niet toegestaan om te rijden voor 6 maanden na een aanval. Dat was waarschijnlijk het slechtste ding over het hebben van een aanval. Ik ben gewoon dankbaar dat ik niet een had tijdens het rijden.

Ongeveer een derde van alle hersentumor patiënten hebben aanvallen. Deze aanvallen kunnen optreden als het eerste symptoom of kunnen voordoen maanden of jaren na diagnose van een hersentumor. Sommige soorten tumoren zijn vaker geassocieerd met aanvallen, vooral bij oligodendrogliomen. Ook sommige gebieden van de hersenen, zoals de temporale kwab, zijn meer vatbaar voor aanvallen (figuur 25).

Epileptische aanvallen kunnen worden aangemerkt als gedeeltelijke of gegeneraliseerd. Partiële aanvallen afkomstig van een specifiek gebied in de hersenen vaak het gebied rond de tumor. Een partiële aanval kan hebben motorische symptomen zoals handbewegingen of zintuiglijke symptomen zoals gevoelloosheid of tintelingen. Een eenvoudige partiële aanval niet het bewustzijn wordt gebracht; een complex partiële aanval doet afbreuk bewustzijn en de patiënt niet onthouden.

Gegeneraliseerde aanvallen betrekken zowel hersenhelften en aantasting bewustzijn. Een tonisch-clonische aanval, voorheen epileptisch insult, impliceert spasme van het lichaam, ledematen en rompspieren, en de patiënt kan ademhalingsproblemen hebben. De patiënt verliest het bewustzijn tijdens de aanval en kan worden verward na de aanval. Zwakte, spierpijn en hoofdpijn komen vaak voor na een tonisch-clonische aanval.

Status epilepticus, de voortzetting van een aanval of een reeks aanvallen, zonder weer bij bewustzijn, is een levensbedreigende aandoening. Patiënten met een status epilepticus moeten worden behandeld op een intensive care unit met intraveneuze medicatie en extra zuurstof.

Een elektro-encefalogram (EEG) kan nuttig zijn bij het bepalen of de afleveringen je ervaren bent aanvallen, maar een normaal EEG niet volledig de mogelijkheid van een epileptische aandoening elimineren. In sommige ziekenhuizen, 24 uur EEG-monitoring is beschikbaar om te bepalen of een patiënt frequente aanvallen die niet kunnen worden gedetecteerd met een standaard EEG.

Het is belangrijk om uw arts over een aanvallen te vertellen en op te merken of aanvallen worden steeds vaker of meer ernstig. Uw arts kan vaak medicijnen voorschrijven om de frequentie en de ernst van de aanvallen verminderen.