Zijn deze symptomen als gevolg van zenuwbeschadiging als gevolg van diabetes of heb ik een andere aandoening? De vraag is hier of je de symptomen als gevolg van diabetische neuropathie hebben of dat u symptomen heeft die een andere aandoening, zoals RLS kan voorstellen. In geval van langdurige diabetes mellitus, kan schade aan de perifere zenuwen symptomen van tintelingen, gevoelloosheid, branden en steken veroorzaken, in het algemeen in een "kous en handschoen" distributie. Deze sensorische symptomen aanwezig zijn met tussenpozen of gedurende de dag, maar niet per se slechter geworden in de avonden, ook, ze zijn over het algemeen niet afgelost door bewegingen. Bovendien kunnen patiënten met diabetes mellitus zwakte van de spieren van de benen, die niet voorkomen in RLS ervaren. RLS wordt gedacht vaker voor bij mensen met diabetes mellitus dan bij de algemene populatie. Inderdaad, een aantal case-serie onlangs aangetoond dat RLS komt vaker voor bij diabetes patiënten, met name bij degenen die diabetische neuropathie ontwikkelen.

De sensorische symptomen van patiënten met primaire RLS worden gekenmerkt door diepe, onaangenaam, onplezierig, vaak niet-gelokaliseerde en nonradiating ongemak gepaard met geen objectieve zintuiglijke beperking. In tegenstelling, diabetische perifere neuropathie patiënten vertonen vaak aantasting van de sensatie op objectieve testen. Het is ook opmerkelijk dat ongeveer 20 tot 25% van de patiënten met primaire RLS, er feitelijk pijn dan intense onaangenaam gevoel. De moeilijkheid in het onderscheiden tussen de twee situaties voordoet bij patiënten die genetisch voorbestemd zijn om RLS symptomen: In dat geval kan de patiënt diabetische neuropathische en RLS sensorische symptomen gemengd.

Zoals vermeld in vraag 4, moeten de klachten van RLS patiënten 'aan alle vier essentiële diagnostische criteria. Daarom is het mogelijk om zowel diabetische perifere neuropathie en RLS hebben. Om de diagnose in dit geval te maken, moet de patiënt een neuroloog die ook een slaapspecialist, vooral een neuroloog met speciale interesse in RLS raadplegen.

Verschillende familieleden studies van RLS suggereren een verhoogd vóórkomen ( maar liefst 60 % ) in de eerste graad van idiopathisch RLS gevallen ( die niet in verband met andere ziekten en waarvoor geen oorzaak worden gevonden ) . De aanwezigheid van soortgelijke symptomen dergelijk hoog percentage patiënten suggereert dat RLS volgt een dominante wijze van vererving . Als gevolg daarvan , de helft van de broers en zussen hebben een verhoogd risico voor het ontwikkelen van RLS . Eerste - en seconddegree familieleden van RLS patiënten worden vaker dan controles beïnvloed. Er wordt geschat dat de eerstegraads familieleden van patiënten met RLS zijn vijf keer meer kans op RLS dan de niet-familieleden hebben . Dit risico is bijzonder duidelijk bij patiënten met een vroege leeftijd van begin van RLS ( vóór de leeftijd van 45 jaar) .

Vele studies hebben aan dat RLS erfelijk , hoewel deze bevinding kan het gevolg zijn familiair voorkomen of gedeelde gemeenschappelijke omgevingsfactor . Vooralsnog hebben de onderzoekers niet precies bepaald de exacte risico op RLS zich in naaste familieleden . De recente genoom-brede associatie studie voor RLS geïdentificeerd voorkomende varianten in bepaalde genomische regio , bevestigt meer dan een 50% toename van het risico op RLS bij personen met deze varianten . Verschillende onderzoekers hebben het DNA in de chromosomen onderzocht en ontdekte een soortgelijke genetische make-up bij mensen met RLS , en een die verschillend is van de genetische samenstelling van de personen die geen RLS hebben . Deze studies hebben gewezen op verschillende locaties in de chromosomen die genen verantwoordelijk voor RLS kan houden , hoewel geen specifieke genen zijn blootgelegd nog . Het is duidelijk uit de verschillende studies die RLS is een complexe aandoening die kan voortvloeien uit een aantal genetische en omgevingsfactoren. Daarom is het niet mogelijk om een absolute antwoord op de vraag of je RLS zal erven van je moeder te geven , maar je moet wel een grotere kans om dat te doen dan personen die hun ouders hebben geen RLS .

Het is passend om RLS overwegen wanneer een persoon klaagt over rusteloos gevoel in de benen terwijl liggend in bed 's nachts . De diagnose van RLS , zoals besproken in vraag 4 , is volledig afhankelijk van de symptomen van de patiënt . Kenmerkend is een drang om de benen , meestal als gevolg van onaangename , ongemakkelijke gevoel in de benen ( soms patiënten niet over deze onaangenaam gevoel in de benen ) in rust in bed of terwijl ontspannen in de avond. Als u deze symptomen enkel of vooral in de avond, en het bewegen van de benen , wrijven de benen , of het opstaan uit bed en wandelen rond het bed verlicht de symptomen in ieder geval tijdelijk , dan is uw symptomen zijn zeer suggestief voor RLS . De symptomen kunnen zodra je gaat liggen komen in bed , zodat je kan hebben om weer uit bed te komen en gebruik maken van de benen voordat ze terug naar bed . Dit kan verschillende keren nodig zijn , uw slaap verstoren en waardoor het moeilijk voor u om in slaap te vallen . Als gevolg hiervan kunt u moeite functioneert overdag als gevolg van slaaptekort hebben .

Bij oudere patiënten , de symptomen van RLS hebben de neiging vrij snel progressief zijn en kan nog erger worden in de komende vijf jaar . Vaak is er een comorbide aandoening of oorzaak geassocieerd met de ontwikkeling van RLS ( zie vraag 40 ) . Je moet zeker een arts die gespecialiseerd is in slaapgeneeskunde raadplegen en vooral RLS ter bevestiging van de diagnose. Effectieve behandeling beschikbaar , zodat patiënten niet hoeven te lijden onder deze ongemakkelijke gevoelens en die om de benen te bewegen voor het slapen gaan , hun slaap te storen voor dagen, weken of maanden .

Onderzoekers hebben geprobeerd om de oorzaak van RLS vinden omdat Ekbom beschrijving van deze aandoening verscheen 65 jaar ago.Today we weten veel over RLS - maar niet precies wat de oorzaak van RLS of welk deel van het zenuwstelsel , indien aanwezig , wordt beïnvloed . Er wordt algemeen gedacht dat RLS is een aandoening die uit het centrale zenuwstelsel ( CZS ) , hoewel er geen specifieke structurele afwijking is vastgesteld . Is het probleem gelegen in de cerebrale hemisfeer ( het grootste deel van de hersenen ) , de hersenstam ( het onderste deel van de hersenen , die verbonden is met het hoofdgedeelte van de hersenen en controleert vitale functies zoals circulatie, ademhaling en slaap ) of het ruggenmerg ( de lange buisvormige structuur van het CZS die aansluit op de hersenstam en loopt door de wervelkolom ) ? Diverse studies wijzen op mogelijke betrokkenheid van alle niveaus van het CZS . Geen structurele veranderingen in de cellen of de aansluitingen van het CNS tot dusver vastgesteld . Aldus RLS is waarschijnlijk een gevolg van een functionele plaats van een structurele abnormaliteit in een site van het CZS .

Op basis van onderzoeken blijkt dat het probleem ligt ergens tussen het hoofdgedeelte van de hersenen en het ruggenmerg . Reactie van patiënten op RLS behandelingen en andere studies wijzen op een probleem met een chemische stof genaamd dopamine , een neurotransmitter in de zenuwcellen die helpt overbrengen van zenuwimpulsen naar andere zenuwcellen . Dopamine is deficiënt in de ziekte van Parkinson - er verlies van cellen dopamine produceren bij de ziekte van Parkinson . Het probleem met dopamine bij patiënten met RLS , lijkt echter een ander mechanisme dan aanwezig bij de ziekte van Parkinson is betrokken . De resultaten niet duidelijk zien dat dopamine is een tekort aan RLS . Misschien is er een grote variatie van dopamine niveaus tussen dag en nacht , met een duidelijke daling van de niveaus die zich in de avond en 's nachts in RLS patiënten.

De huidige opvattingen of begrip van RLS suggereert dat deze ziekte kan worden veroorzaakt door een afwijking in gebruik en opslag van het lichaam van ijzer , althans in een subgroep van patiënten met RLS . IJzer is nodig voor dopamine synthese , derhalve kan een tekort aan ijzer in de hersenen bij aan de dopamine dysfunctie . Ijzertekort verergert RLS-symptomen , en ijzer behandeling bij deze patiënten verbetert deze symptomen , suggereert een rol voor ijzer in RLS . Lage winkels van ijzer in de hersenen en het disfunctioneren van ijzer metabolisme en intracellulaire ijzer kan een belangrijke rol spelen in RLS pathofysiologie . Dit ijzer - dopamine model suggereert dat de hersenen ijzertekort veroorzaakt een afwijking in het dopaminerge systeem , op zijn beurt leidt tot symptomen van RLS . Neurofysiologische en functionele magnetische resonantie imaging ( fMRI ) studies suggereren dat de disfunctie ergens in het gebied van de hersenstam optreden. In de meeste gevallen van RLS echter geen duidelijke oorzaak gevonden .

Bij sommige patiënten kan RLS symptomen secundair aan andere aandoeningen , zoals een afwijking van de zenuw impulsen voeren buiten het CZS , chronisch nierfalen ( de organen belast urineproductie en uitscheiding uit het lichaam ) , ijzertekort , diabetes mellitus ontstaan , of chronische gewrichtsaandoening ( zie vraag 14) . RLS kan ook worden geassocieerd met of veroorzaakt door bepaalde medicijnen (bijvoorbeeld antidepressiva , antihistaminica , zie vraag 82) . Omdat we niet weten wat de precieze oorzaak van RLS , kunnen we behandelen alleen de symptomen, maar de ziekte niet genezen op dit moment. Het goede nieuws is dat de meeste patiënten hulp krijgen , hoewel ze soms moeten blijven innemen van medicijnen voor onbepaalde tijd.