How zou ik weten dat ik ben het ontwikkelen van echte depressie? Wat zijn de specifieke symptomen van een depressie? Het is waar dat de symptomen van RLS en depressie soms overlappen. Voor een diagnose van depressie, moet de patiënt ervaren vijf negen DSM-IV-TR opgesomde specifieke symptomen (zie tabel 6). Zoals blijkt uit tabel 6, de eerste vier symptomen van depressie zijn ook symptomen van RLS. Het is daarom soms moeilijk om tussen symptomen van depressie en symptomen van RLS-gerelateerde depressie.

In vele community-en-bevolking op basis van enquêtes en klinische monsters, hebben depressie en angst is opgemerkt heel gebruikelijk te zijn bij patiënten met RLS. In dit verband is het interessant op te merken dat Wittmack (zie vraag 3) beschreven RLS-achtige symptomen onder de noemer "angsten tibiarum" in de negentiende eeuw. Vergelijkbare rapporten zijn beschikbaar in de hedendaagse literatuur.

In de algemene bevolking, zowel RLS en depressie komen relatief vaak voor, de totale prevalentie van beide varieert van 5 tot 10%. Patiënten met beide voorwaarden kan een positieve familiegeschiedenis hebben, en vrouwen hebben meer kans op deze comorbiditeit ontwikkelen. In sommige gevallen kan de comorbiditeit van depressie of angst en RLS toevallig voor, als gevolg van de hoge prevalentie van beide voorwaarden in de algemene bevolking. In andere gevallen, patiënten die lijden aan RLS later ontwikkelen symptomen van depressie of angst. De symptomen van depressie en angst kan voorafgaan RLS symptomen, en het is zeer belangrijk om onderscheid te maken tussen de twee omdat de behandelingsstrategieën voor de omstandigheden verschillen. Ongeveer 35 tot 40% van de patiënten met RLS lijden aan depressie of angst.

Een van de redenen waarom patiënten met RLS een depressie zou kunnen ontwikkelen is dat deze mensen lijden aan slapeloosheid voor maanden en jaren en er is duidelijk bewijs uit epidemiologische studies die slapeloosheid predisposes personen tot depressie. Een andere mogelijkheid is dat hetzelfde gemeenschappelijke biochemische mechanisme waarop beide voorwaarden zijn. Zo is er enig bewijs van een neiging tot dopamine deficiëntie bij zowel patiënten met depressie en mensen met RLS, hoewel dit punt is speculatief en niet goed vastgesteld voor RLS.

Het eenvoudige antwoord op deze vraag is dat RLS depressie kan veroorzaken, maar de vereniging blijft controversieel. Deze vereniging heeft belangrijke implicaties voor de behandeling, omdat veel antidepressiva RLS kunnen verergeren. Hoewel er geen systematische populationbased studies zijn uitgevoerd, zijn er veel anekdotisch en case series meldingen van verergering van RLS-symptomen en in het bijzonder de beenbewegingen 's nachts na het starten van bepaalde antidepressiva (bijv. selectieve serotonine heropname remmers [SSRI] en bepaalde tricyclische antidepressiva [TCA ] medicijnen). Bij RLS-symptomen verergeren na antidepressieve therapie wordt begonnen, patiënten vaak stoppen met de medicatie of de arts kan de dosering lager, tot de symptomen van RLS terug naar het basisniveau.

Hoe dan, moeten artsen behandelen patiënten met zowel RLS en depressie? Als deze patiënten een depressie ontwikkelen van milde tot matige ernst en geen tekenen van depressie met suïcidale gedachten niet te laten zien, zullen ze voor het eerst worden behandeld met RLS medicatie, veel patiënten zal verbeteren op dit regime, en hun depressie zal opheffen na deze behandeling. Indien symptomen aanhouden, dan antidepressiva waarvan bekend is dat minder negatieve effecten hebben op RLS moet worden geprobeerd (zie vraag 81). Comorbide depressie / angst en RLS kan RLS symptomen verergeren, negatieve gevolgen voor de kwaliteit van leven van de patiënt. Om deze reden moet elke poging worden gedaan om beide voorwaarden naar tevredenheid te behandelen.

De hier beschreven symptomen zijn die wijzen op periodieke bewegingen van de ledematen in slaap (PLMS). In PLMS, bepaalde soorten bewegingen beïnvloeden meestal de benen, maar nu en dan de armen, deze bewegingen optreden in een periodieke of semi-periodieke wijze tijdens de slaap, vooral tijdens de non-REM (rapid eye movement) slaap. De patiënt beweegt zijn of haar benen in een periodieke manier, misschien wel voor een uur of zo, en dan stopt met bewegen. De bewegingen terugkeren tussenpozen gedurende de nacht. Tijdens de droom fase van de slaap (REM-slaap), zij over het algemeen stoppen. Het bed partner in staat om bewegingen van de persoon, die meestal onder buigen van de tenen en voet omhoog, soms buigen van de knieën, en soms buigen van de armen en onderarmen elke 20 tot 40 seconden (met een bereik van 5 tot 90 beschrijven seconden).

Tijdens sommige van deze bewegingen kan de patiënt kortstondig wakker. Hoewel de patiënt met PLMS zich niet bewust van dit ontwaken kan zijn, kan een slaapspecialist het te ontdekken door te kijken naar de hersengolven (EEG) tijdens een nachtelijke polysomnografie studie (zie vraag 31). De hersenen wakker kort (3 tot 14 seconden), waardoor de EEG een verandering van slaap om wakker ritme tonen. Als je even wakker wordt op deze wijze herhaaldelijk gedurende de nacht, zal uw slaap niet worden geconsolideerd. De resulterende slechte kwaliteit van de slaap zal leiden tot vermoeidheid overdag en sleepiness.Whether PLMS veroorzaakt slaapverstoring, die aanleiding geven tot vermoeidheid overdag en vermoeidheid, blijft enigszins controversieel.

Ten minste 80% van de patiënten met RLS hebben PLMS. Bovendien kan PLMS soms voorkomen als geïsoleerde toestand of wordt geassocieerd met een verscheidenheid van andere medische en neurologische aandoeningen, medicatie, of primaire slaapstoornissen. Dergelijke bewegingen werden genoteerd in een groot percentage patiënten met narcolepsie, obstructieve slaapapneu syndroom en REM gedragsstoornis. In het bijzonder kunnen sommige antidepressiva deze bewegingen verergeren. Soms PLMS kunnen optreden bij normale individuen, met name ouderen. Bij sommige patiënten met RLS kan de abnormale beenbewegingen tijdens het wakker (PLMW) gewezen. Zowel PLMS en PLMW kan worden gediagnosticeerd uit de opnamen die tijdens een nachtelijk slaaponderzoek (zie vraag 31).

Om te bepalen of het individu heeft RLS, zal de arts eerst een aantal vragen om te beslissen of hij of zij voldoet aan de minimale criteria vastgesteld door de International RLS werkgroep (zie tabel 2) en voer vervolgens een grondig lichamelijk onderzoek. Op basis van de anamnese en lichamelijk onderzoek, moet de arts een speciale interesse in RLS kunnen RLS onderscheiden van andere aandoeningen die RLS nabootsen, en in staat te bepalen of de RLS een specifieke oorzaak of geassocieerd met andere aandoeningen ( bijvoorbeeld ijzer-deficiëntie bloedarmoede, zwangerschap, nierziekte). De arts kan vragen voor een aantal laboratoriumtests om RLS te onderscheiden van deze andere voorwaarden.

Wat is de oorzaak van de krampen? De meeste mensen beschrijven beenkrampen als pijnlijke, krampachtige gevoel in de benen, waarvan vooral de kuitspieren en die zich in het midden van de nacht. Informeel, worden deze gebeurtenissen beschreven als "Charlie paarden." Ze veroorzaken vaak problemen met slapen onderhoud en kan soms gepaard gaan met slaperigheid overdag. Afleveringen komen vaker voor bij oudere mensen dan bij jongere. Beenkrampen zijn meestal eenzijdige, die een been op een moment.

Af en toe een kramp in de benen 's nachts, waarbij een persoon uit de sluimerstand eens een tijdje, kan niet leiden tot veel slaapverstoring en mogen niet gepaard met een significante onderliggende aandoening. Voordat proberen maatregelen om de krampen te verlichten, is het echter belangrijk om te bepalen of een onderliggende oorzaak aanwezig is. Frequente krampen in de benen die optreden niet alleen tijdens de nacht, maar ook overdag kan voorstellen dat een andere aandoening aan het werk is. Daarom moet de getroffen individu een professional die zal proberen om de oorzaak van deze klacht te identificeren raadplegen. Zodra een oorzaak is gevonden, moet de behandeling worden gericht op het onderliggende probleem, die over het algemeen zal verlichten van de krampen in de benen.

Bronnen van beenkrampen kan verschillende algemene medische aandoeningen (bijv. nierfalen, lage concentratie natrium en calcium, hartfalen, artritis, verminderde functie van de schildklier en bijschildklieren, diabetes mellitus), neurologische stoornissen (bijvoorbeeld amyotrofe laterale sclerose omvatten [ziekte van Lou Gehrig], ziekten van de zenuwen die de spieren in de benen, ziekte van Parkinson, spier-ziekten) en geneesmiddelen (bijv., na opname van lipide-verlagende middelen of diuretica die produceren urine helpen). Veel vrouwen klagen ook van krampen in de latere stadia van de zwangerschap. Bovendien is krachtige oefening geassocieerd met krampen. Tot slot, een zeldzame vorm van familiaire kramp bestaat. Nachtelijke krampen in de benen kan soms RLS nabootsen en voldoen aan de vier essentiële diagnostische criteria. Verdere navraag zal echter beenkrampen onderscheiden van RLS. Beenkrampen algemeen een enkele spier en zijn gelokaliseerd en niet verspreiden. In RLS, ter vergelijking, wordt de gehele onderbeen beïnvloed. Nachtelijke beenkrampen veroorzaken ernstig gelokaliseerde spierpijn, en het brandpunt spiercontractie is zichtbaar als een knoop, dit gebeurt niet in RLS. Ook, nachtelijke krampen duren meestal een paar minuten, terwijl RLS kan duren voor vele minuten en soms uren.

Wanneer al deze oorzaken zijn uitgesloten, blijft er een groep van individuen die nachtelijke beenkrampen van onbekende oorsprong te ervaren. Behandeling voor deze patiënten bestaat uit zowel drugs-en nondrug therapieën. Strekken en masseren van de benen en het buigen van de voet omhoog kan helpen. Als deze nondrug behandelingen falen, kan een kleine dosis kininesulfaat worden toegediend aan patiënten die last uitschakelen nachtelijke krampen. Kinine is niet beschikbaar in de Verenigde Staten op dit moment, het gebruik ervan is niet meer leverbaar in dit land als gevolg van de ernstige bijwerkingen geassocieerd met deze drug. In elk geval, zwangere vrouwen en patiënten met leverziekte kinine voorkomen.