De wetenschappelijke vooruitgang van de zestiende en zeventiende eeuw zorgde voor?

• De methodologische vooruitgang in de benadering van wetenschappelijke problemen
• Bevestigde de belangrijkheid van kwantificatie.
• Daarboven begon een samenhangend geheel van de kennis van de fysieke wereld naar boven te komen uit de empirische verwezelijkingen van deze periode.

Het grootste obstakel bleef:

Het probleem van het definiëren van de natuur van de persoon. Hoe de wetenschapper de studie van de psychologie volgt, hangt volledig af van hoe de menselijke activiteit initieel wordt bekeken. [...]

Welke twee parallelle trends kwamen op gedurende deze eeuwen en zouden leiden naar de formulering van psychologie.

De eerste, samenhangend met de steun op het empirisme, was methodologisch; het ontwikkelde samen met de natuurlijke en fysische wetenschappen, die drastische vooruitgang boekten in de verzameling van bevindingen.

De tweede intellectuele trend was meer filosofisch georiënteerd; het bestond uit argumenten die de band tussen lichaam en geest (of ziel) en de functies van elk onderdeel van menselijke activiteit verkenden.

Stelde voorschriften voor, dit zijn dimensies om psychologische problemen te ordenen, door het onderzoeken en het beschrijven van de relatie tussen wetenschappelijke bevindingen en de heersende culturele krachten van een gegeven tijdperk.

Concreet evalueerde de strategie van Watson een aantal mogelijke, onderliggende veronderstellingen en implicaties van theoretische posities. Deze strategie is handig als een evaluerend middel om de problemen en implicaties van verschillende theoretische posities binnen de psychologie te verklaren.

(Zoals zijn auteur, ben ik geen historicus, maar een psycholoog die schrijft over de historische voorontwikkelingen van mijn discipline in de helderste manier dat ik kan, zonder enige toewijding of verbondenheid aan een specifieke interpretatie van historische gebeurtenissen.)

Suggereert dat sociale en culturele krachten paradigmas, of modellen, van de wetenschap ontwikkelen in verschillende stadia en dat wetenschappelijk werk gebeurt binnen een gegeven paradigma gedurende een beperkte tijdsperiode totdat het paradigma is vervangen. Deze verandering van modellen is een nevenverschijnsel van zowel de culturele noden van de tijd waarin ze gebruikt worden en van zowel de onmogelijkheid van het oude paradigma om zich aan te passen aan nieuwe wetenschappelijke bevindingen.

Kuhn beschouwt de wetenschappelijke vooruitgang dus als een cyclisch proces. Binnen een gegeven wetenschappelijk paradigma, dat aanvaard is door alle wetenschappers, ontstaat een anomalie (onregelmatigheid) dat niet door dit paradigma kan worden uitgelegd of waaraan het paradigma zich niet kan aanpassen. Er ontstaat dus een crisis en er worden nieuwe theorieën ontwikkeld om dit ongeschikte model te vervangen.

Ten slotte wint één enkele visie de aanhang en toewijding van een groep van wetenschappers die een wetenschappelijke revolutie beginnen tot het nieuwe model is aanvaard. Wanneer er opnieuw een onregelmatigheid verschijnt, herhaalt deze cyclus zich opnieuw.

oftwel “de geest van de tijd”, stelt dan weer dat gebeurtenissen een momentum hebben waarin de juiste persoon op de juiste plaats een innovatie kan veroorzaken.