Nee:

‘The extension claim’ stelt niet dat het kind letterlijk een uitbreiding is van zijn of haar ouders. Het kiezen voor een kind is een verlengstuk van de eigen keuzes. ‘The shared life claim’ is de zwakkere versie van de ‘extension claim’, zoals hierboven is uitgelegd. Dit betekent niet dat ouders rechten hebben jegens hun kinderen, maar het geeft wel aan dat wat een kind zal doen binnen een familie, een functie is van de keuzes die volwassenen maken voor het gezin als geheel. Het kind is dus niet het verlengde, maar de keuzes uit het leven van de ouders die ook invloed hebben op de keuzes van het kind zijn het verlengde. De basiskennis van het kind vanuit ideeën van de ouders. Kijkend naar de twee versies die hierboven zijn uitgelegd, lijkt de laatste (shared life claim) het meest plausibel. Zeggen dat een kind een uitbreiding is van diens ouders, is niet anders dan zeggen dat het kind het bezit is van de ouder, omdat de ouder zichzelf bezit.

Ja:

Ja, ouders kiezen ervoor om dezelfde keuzes voor hun kind te maken als voor zichzelf. Ze zijn een verlengstuk van hun ouders. Tot hun 18e levensjaar hebben de ouders de macht over hun kinderen en bepalen zij (grotendeels) wat er gebeurt met hen. Hieruit kun je opmaken dat kinderen dus eigenlijk, naast individuele wezens, toch het bezit zijn van de ouders. Vanaf de geboorte is een kind hulpeloos en hangt de ouderlijke zorg af van hun fysieke/geestelijke toestand. Deze zorg is een basis

voor de ‘machtsrelatie’ tussen ouders en kinderen. Daarnaast neemt het kind door opvoeding normen en waarden van de ouders over. Door het opvoeden van hun kinderen krijgen ouders een breder inzicht van zichzelf, want het kind is vaak een soort van reflectie van de ouder. Kinderen zijn een ‘extension’ van hun ouders omdat kinderen het bezit van de ouders. Vooral in de eerste levensjaren zijn kinderen nergens zonder hun ouders, ze zijn toegewezen op hun zorg en liefde.

Paternalisme houdt in dat ouders (of de verzorger of de staat etc.) voor je beslissen totdat je een goede/verstandige leeftijd hebt bereikt om zelf de goede keuzes te kunnen maken. Ouders kunnen dus beslissingen nemen voor hun kinderen, indien zij dit zelf niet kunnen. Het gaat om een relatie tussen ouder en kind. De definitie kan zijn aantasten van de vrijheid van iemand zonder toestemming, of het niet respecteren van iemands eigen autonomie. Het kan gerechtvaardigd worden als het kind niet kan oordelen over de zaak, of de ouder handelt uit veiligheid van het kind, of het ouder helpt het kind dingen te bereiken. Zodra een kind deze keuzes zelf kan maken is het niet gerechtvaardigd meer.

Aanhangers van het bovenstaande argument vinden van wel omdat alles wat je produceert een eigendom is. Echter, en persoon heeft het recht om zijn eigen eigendom te zijn, dus kind is geen eigendom. Kant zegt dat je niet tegelijk een ding en een persoon kan zijn. Dus niet tegelijkertijd een bezit en kan zijn en zelf ook bezitten. Aan de andere kant stelt Kant ook dat het een persoonlijke keuze is om een kind op de wereld te zetten en je hiervoor moet zorgen en alle behoeftes van het kind moet vervullen. Deze zorg draag je voornamelijk voor eigendommen die je zelf goed wilt bewaren en geen schade toe wilt brengen (denk heel stom gezegd aan je telefoon of een nieuwe broek). Als je het op deze manier bekijkt zou je kunnen stellen dat een kind een bezit is. Daar kan weer tegenin gebracht worden dat men niets bezit wat met niet met opzet en intentie heeft geproduceerd, want seks ik vaak niet met als doel een kind.

De liberaal Jan Narveson denkt dat ouders wel eigenaren zijn van hun kinderen maar wel dat dit sterk wordt beïnvloed door 'public interest' en 'welfare' maar zeker ook wat andere mensen voor een invloed hebben op de volwassenen die kinderen later zullen worden.

De ‘proprietarian’ argument gaat over eigendom en bezit.

• Ieder persoon heeft het recht om wat men zelf produceert als eigendom te beschouwen
• Hierdoor heeft iedereen het recht om wat men zelf maakt te beschouwen als eigendom
• Hierdoor heeft iedereen het recht om te bezitten wat de uitkomsten zijn van iemands werk.
• Seksuele reproductie (het krijgen van een kind) is een voorbeeld van een uitkomst van iemands werk
• Hierdoor hebben ouders het recht de uitkomst, het kind, te houden

Volgens dit argument zijn kinderen het product van een samenwerking tussen ouders: Een kind mag gezien worden als eigendom van zijn ouders omdat datgene wat ouders maken het eigendom van hun is, dus kind is eigendom. Dit wordt gerechtvaardigd door ‘biology, mutual regard en logistical reasons’.

Kritiek:

• Het is echter zo dat iets wat eigendom is van een ander geen eigendom kan zijn van zichzelf. Hierdoor heeft niemand het recht om zich een persoon toe te eigenen, omdat die persoon dat zelf in de eerste plaats doet. De bezitter over een bezitter kan niet.
• Zijn we niet allemaal bezit van de eerste mensen op aarde?(5) aangezien onze ouders ons bezitten, maar de ouders van onze ouders weer onze ouders bezitten etc.
• Als ieder persoon recht heeft op eigendom van zichzelf, waarom kinderen dan niet? (1)