D.i. de objectivering van cultureel kapitaal in de vorm van titels en diploma’s. Een diploma is de maatschappelijke erkenning van een bepaalde culturele competentie. Maar de objectivering staat voor een deel op zichzelf bv. omdat men erkend wordt voor iets wat men niet bezit.

- Grote duurzaamheid (niet de kennis van de geneeskunde maar het diploma van arts geeft toegang tot de uitoefening van het artsenberoep voor het leven). Verschil autodidact en gediplomeerde: duurzaamheid van erkenning (niet steeds opnieuw bewijzen).

Typische kenmerken die het diploma heeft van kapitaal:

- omzetbaar in monetair kapitaal

 diploma is raakpunt tussen economische en culturele veld: de gediplomeerde heeft er kostbare tijd in gestoken die evt. in een winstgevende activiteit gestoken had kunnen worden: bij intreding arbeidsmarkt terug omzetting van cultureel kapitaal naar economisch kapitaal.

- onderhevig aan wisselkoersschommelingen want het materiële (economische) en symbolische (niet-economische, hier: culturele) profijt van een diploma hangt ook af van de schaarste

Bestaat uit materiële dragers zoals schilderijen, het juridisch bezit ervan is gemakkelijk overdraagbaar MAAR de volledige toe-eigening verondersteld ook het vermogen om er verbruik van te kunnen maken. Dit valt dan weer onder het belichaamde culturele kapitaal.

 Geobjectiveerd en belichaamd cultureel kapitaal kunnen nooit volledig los van elkaar worden beschouwd. D.i. de verklaring van de dubbelzinnige status van de nieuwe middenklasse: vaak slagen ze er enkel in het geobjectiveerd cultureel kapitaal te verschaffen.

- Vormen van kennis en vaardigheden die iemand zich toe-eigent, niet overdraagbaar. Dit kost tijd en inspanning: moet geleverd worden door de actor zelf.

- Vorm van eigendom die tot een lijfelijke eigenschap van een persoon is geworden, zij is “habitus” geworden.

- Correlatie tussen bezit van economisch en cultureel kapitaal: de gegoede klasse kan veel tijd vrijmaken om cultureel kapitaal te verwerven, er is dus wel een verband tussen economische oorzaken en culturele effecten maar via de intermediaire factor tijd (weinig geld, weinig tijd: tijd transformeert kapitaal).

Ontwikkeld ter verklaring van de ongelijke schoolprestaties van kinderen uit verschillende sociale klassen.

- Economische benadering: louter monetaire verschillen, rechtstreeks verband

-> Bourdieu: kortsluitings-drogreden = het zonder meer poneren van een oorzakelijk verband tussen economische oorzaken en culturele gevolgen: voor culturele effecten moeten er ook culturele oorzaken gevonden worden.

- Verklaring in termen van aanleg

-> Bourdieu: begaafdheid is niet “natuurlijk”, maar het product van een investering in tijd en studie-inspanning, kortom een investering van cultureel kapitaal.

 kinderen uit verschillende sociale klassen beschikken over een verschillend cultureel kapitaal, hoe meer cultureel kapitaal, hoe meer je kan inzetten en hoe meer winst je kan realiseren