Iedereen wordt voortdurend gedwongen om zijn morele geschiktheid voor deze maatschappij steeds opnieuw te bewijzen. Iedereen moet laten zien, dat hij zich zonder reserve met de macht identificeert door welke hij geslagen wordt.
De cultuurindustrie heeft een regressie veroorzaakt naar een infantiele toestand, waarin de luisteraar volgzaam was en bang voor al het nieuwe; een toestand van passieve afhankelijkheid. Hierdoor staan mensen enkel nog open voor wat ze van tevoren gehoord hebben.
Standaardisering en pseudo-individualiteit: eigenschappen die de luisteraar aan de muziek deden vastplakken bv. makkelijk herkenbare deuntjes. Individualiteit is een illusie.
Stereotypie
Dat haar zogenaamde vernieuwingen alleen maar uit verbeteringen van de massale reproductie bestond, was niet toevallig maar drukte het wezen uit van het cultuurbedrijf.
Adorno onderzocht dit a.d.h.v. populaire muziek: na enkele tellen kan de luisteraar de rest aanvullen door ze te herhalen. Dergelijke muziek draagt hierdoor ook bij tot een domme, breukloze bevestiging van het bestaande.
De cultuurindustrie spiegelt ons de wereld voor als noodlottig, onveranderlijk, gegeven. De wereld is onontkoombaar en ook de cultuurindustrie bevat geen kiemen van een andere wereld. Ze ontkende meestal de harde kanten van de werkelijkheid niet, maar bevestigde die gewoon.
De cultuurindustrie bood als paradijs dezelfde alledaagse werkelijkheid opnieuw aan. Zo kreeg het bestaande maatschappelijk bestel de eeuwige zegen van de cultuurindustrie; het werd er door verheerlijkt.
