God is niet enkel almachtig en algoed. Hij is ook alwijs.

God wil het kwaad niet, want hij is goed. Maar als hij het niet zou willen zou het lijden er niet zijn. Hij
laat kwaad en lijden toe met oog op een hoger doel.

De relatie met God wordt vaak geschokt door het leiden.

Religies en ruimer nog levensbeschouwingen geven een open antwoord op de vraag naar ‘zinvol leven’ (universeel) én tegelijk maken we keuzes voor een bepaalde levensvisie en/of religie (particulier)

“Het kwaad is de voortdurende vijand, die bevochten wordt en waar we ons nooit bij neer zullen leggen. Het lijden wordt gedragen en uiteindelijk aanvaard, al blijft het ons een raadsel.” Het centrale conflict in de lijdensproblematiek zit in de verhouding tussen de Almacht – Liefde van God.

De vraag is waarom belet God het leiden niet: 4 alternatieven

• Hij wil het, maar hij kan het niet
• Hij kan het, maar hij wil het niet
• Hij kan het niet, en wil het niet
• Hij kan het en wilt het ook (maar waarom doet hij het dan niet?)

Nu bekijken we 3 herkenbare antwoorden hierop:

• God is almacht – Maar wat met zijn liefde?
• God is liefde – Maar wat met zijn macht?
• Machtige liefde of niet?

Hoe kunnen we verklaren dat een goed mens ook het kwaad kan doen?

Het kwaad gebeurt niet door een bepaald iemand maar door menselijke trekken. Deze menselijke trek is het opdelen van ons leven in verschillende fragmenten (=fragmentatie.) We gaan bijvoorbeeld naar ons werk, maar een ander fragment van ons leven is het gezin waar we elke avond bij thuis komen. Het ene fragment weet niet wat er gebeurt of wat je doet in het andere fragment of fragmenten. Dit doen we, als dader, bewust om niet geconfronteerd te worden met het kwaad dat we doen in het ene fragment en om het kwaad te vergemakkelijken. Zo kunnen we ons schuil houden voor het kwaad in het andere fragment.

Het is eigenlijk een beschermingsmechanisme tegen het kwaad. We willen niet met het kwaad dat we aanrichten in dat ene fragment van ons leven geconfronteerd worden. Aan kwaad doen wordt gemakkelijker door deze fragmentatie. Door deze fragmentatie kunnen we verschillende levens lijden. De dader kan in het ene fragment de meest gezellige persoon zijn, van het gezin, maar op zijn werk is het een echte bloeddorstige man die andere kwaad doet. Met deze fragmentatie gaan ook verschillende leugens mee, om er voor te zorgen dat je niet geconfronteerd wordt met het kwaad dat je aan richt in dat ene fragment. Maar deze leugens, die je zelf hebt gemaakt, ga je geloven. Je wordt als dader eigenlijk slachtoffer van je eigen leugens en fragmentatie. Dit slaat op zelfbedrog. Hij doet het kwaad met een geweten. Voordat we over vergeving praten moeten we een onderscheid maken:

• A priori – principieel: als we helemaal geen vergeving mogelijk maken drijven we de persoon nog meer in zelfbedrog. Het is nu toch al te laat.
• A posteriori – feitelijk: vergeving is geen remedie. We mogen niet iedereen vergeven, zelfs zonder dat de dader iets moet doen. Zo is hij van buitenaf gereinigd, maar binnen in nog steeds hetzelfde. We moeten wachten op een proces van bekering

Ethisering betekend dat je bereid bent om voor het goede doel kwaad te doen, maar is zich hier niet (altijd) van bewust. Het kwaad is de prijs die je betaald om goed te doen. In deze visie handelen ze niet vanuit hun lusten om kwaad te doen (diabolisering), maar ook niet vanuit een systeem dat hen verdoofde (banalisering). Ze handelen vanuit hun waarden, normen en overtuigingen. Men gaat er van uit dat zijn bedoelingen goed zijn maar de anderen ervaren ze als kwaad.

Ik denk dat mensen in dit geval sneller instaat zijn tot het begrijpen van het kwaad, waarom ze dit gedaan hebben. Vergeven is natuurlijk nog een stap verder, maar als je het al kunt begrijpen kan je het misschien ook sneller vergeven.

Zelfvergeving is hierbij niet van toepassing omdat de dader er van uit gaat dat zijn daden goed zijn.

Gevaar is wel dat personen die zeggen dat ze het voor een hoger doel hebben gedaan deze redenen soms pas na het kwaad bedenken.