Nee, omdat je leeftijd niet altijd correspondeert met de capaciteit die je nodig heb voor het verkrijgen van je rechten. Maar aan de andere kant is er geen andere optie mogelijk.

De relatie tussen de leeftijd en de capaciteiten wordt belangrijker gevonden dan alleen de grens van leeftijd. Het zou niet rechtvaardig zijn als je alleen afgaat op de leeftijd, terwijl iemand daar wel de

capaciteiten voor heeft. Als er een leeftijdsgrens is, dan is het niet zeker of je dat ook daadwerkelijk aankan (denk aan; als je naar de film gaat als).

Het is echter zo dat de grens ergens getrokken moet worden en er niet bij iedereen gecontroleerd kan worden of diegene de juiste capaciteiten bezit voor bepaalde rechten. Deze capaciteiten zijn dus voor de wetgeving veralgemeniseerd, en er zijn aan de hand van deze capaciteit-leeftijdsrelaties wetten en rechten opgesteld. (denk aan; gemiddeld kunnen de meeste mensen wel autorijden als ze 18 zijn, dan wordt de grens op 18 gesteld). Een minimumleeftijd stellen voor bepaalde rechten is dus gerechtvaardigd, vanwege het feit dat men wel capabel moet zijn om verstandig gebruik te kunnen maken van wetten. Daarnaast kan er wel onderscheid gemaakt worden in zwakke en sterke grenzen (weak and strong tresholds).

Een zwakke grens is een grens gebaseerd op een bepaalde leeftijd (alcohol vanaf 16 jaar). Een sterke grens is het bepalen van een grens door middel van capaciteit, omdat leeftijd nog niet genoeg zegt (autorijden). De zwakke grens is duidelijk en gemakkelijk toepasbaar.

Rights in trust: als ouder houd je rechten ‘’achter’’ voor je kinderen, zodat ze deze rechten op een later moment kunnen gebruiken.

‘Rights in trust’ is ook wel het recht voor een open toekomst. Ze geven grenzen aan de rechten van ouders en leggen plichten op de staat om deze rechten te beschermen. Ze beschermen de rechten die het kind als een volwassene zal hebben. Zodat de persoon later zijn vrijheidsrechten en welzijnsrechten kan uitvoeren.

Rights is trust betekent dat de rechten ,die kinderen later krijgen als volwassen, bewaard moeten worden. Dit kan verdeeld worden in twee onderdelen:

• Anticipatory autonomy rights
• Who one is versus who one will become*
• The right to an open future
• The capacity to eventually make reasonable choices
• Choice is not necessarily in tension with habits, dispositions, or ways-of-life chosen
  for someone

Engelse definitie:
Rights are to be “saved” – held in trust – for children until they are capable of exercising them, just as money held in a trust account is “saved” until the child reaches the age of majority, and for similar reasons. Moreover, Feinberg explicitly acknowledged that safeguarding a child’s prospective autonomy interests “often requires preventing his free choice now.

Je moet altijd rekening houden met de belangen van het kind. Wat het beste aansluit en persoonlijke groei mogelijk maakt. Dit kan een keus zijn maar meestal is dit niet de keus van het kind zelf, omdat deze nog niet altijd alles weet.

Ja: Liberale blik, de keuze van het kind mag meewegen in beslissingen als de volwassenen dit realistisch acht.

Nee: paternalistische blik, kinderen zijn nog niet in staat om het belang van verschillende opties te zien en te interpreteren om zo een juiste keuze te kunnen maken. Dit moet uiteindelijk gedaan worden door de ouders/opvoeders van het kind. Kinderen kunnen nog niet goed rekening houden met de gevaren die grote beslissingen met zich mee brengen. Er moet echter wel rekening gehouden met de wil en de rechten van het kind, maar kinderen beschikken niet over een aantal cognitieve vaardigheden, zoals bijvoorbeeld het verwerven of verwerken van informatie op een geordende manier, om consistente en stabiele overtuigingen te vormen en om de betekenis van verschillende opties en hun consequenties te waarderen. Kinderen missen de wilskracht om consistente verlangens te ontwikkelen en te behouden, daarnaast kunnen ze geen onafhankelijke keuzes maken. Dit onvermogen van kinderen maakt dat ze geen ‘liberty rights’ hebben. Tenslotte is deze ontkenning van rechten niet slecht voor kinderen. De kindertijd is niet een permanent onderhouden status die geassocieerd kan worden met onderdrukken of discriminatie, het is een stadium van de menselijke ontwikkeling die iedereen doorgaat. Kinderen groeien op tot volwassenen, dus ze zullen wel rechten krijgen en die ‘discriminatie en onderdrukking’ zal verdwijnen.

Het moet een combinatie zijn van rationaliteit en redelijkheid. Deze wetten worden hierbij gebruikt als leidraad. Je hebt een recht niet zomaar, het is niet genoeg om te zeggen dat je het recht hebt. Er moeten randvoorwaarden en verplichtingen zijn die het mogelijk maken dat je rechten hebt:

a. Het moet relevant zijn voor het desbetreffende persoon.
b. Toepassing varieert van plaats tot plaats = situatie-afhankelijk.
c. De ouders moeten het naleven
d. Overheid moet controleren.
e. Overheid moet de benodigdheden aanbieden (zoals onderwijs)