Acetylcholine synapses, verantwoordelijk voor arousal worden geïnhibeerd door Adenosine. Deze stof stapelt zich op gedurende waken.

Cafeïne inhibeert adenosine. Zelfs een enkele kop koffie ’s morgens geeft genoeg cafeïne om ‘s nachts de slaap nog te beïnvloeden.

Histamine beïnvloedt arousal. Antihistaminemedicijnen, die vaak tegen allergieën worden gebruikt veroorzaken slapeloosheid.

Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Studiemateriaal 7

De basale voorhersenen bevatten cellen die verantwoordelijk zijn voor arousal maar ook slaap-gerelateerde cellen. Beide soorten cellen hebben wijd verbreide axonen in de thalamus en de cerebrale cortex.

Slaap-gerelateerde cellen scheiden GABA af; een transmitter die inhibeert. Deze cellen worden actief bij de overgang van waken naar slapen en blijven actief gedurende de Non-remslaap.

Leasie van deze cellen leidt tot slapeloosheid, net als medicijnen die GABA inhiberen.

Cellen in de oudere en pre-optische gebieden van de hypothalamus nemen in activiteit toe gedurende de slaap om slaapgerelateerde cellen in andere delen van de hypothalamus te exiteren en waak-gerelateerde cellen te inhiberen.

Deze cellen controleren de lichaamstemperatuur. Een gevolg van een koorts b.v. is toegenomen slaperigheid; de gebieden in de hypothalamus detecteren een hoge temperatuur en sturen

Deze liggen net voor- en aan de rug van de hypothalamus.

Veel cellen in de basale voorhersenen zorgen voor axonen die wijd verspreid zijn over de hypothalamus en de cerebrale cortex. In de meeste gevallen scheiden deze axonen acetylcholine af als transmitter en bij de meeste synapsen veroorzaakt dit exitatie.

Beschadiging van de basale voorhersenen leidt tot verminderde arousal, -aandacht en –leervermogen. Ook leidt het tot verlenging van de non-remslaaptijd.

Bij de ziekte van Alzheimer zijn de basale voorhersenen beschadigd.

Dit is een achterhersenstructuur.

Deze wordt alleen actief bij betekenisvolle gebeurtenissen (b.v. straf) en misschien is belangrijk bij een soort arousal dat we nodig hebben om herinneringen op te slaan. Het feit dat de locus coeruleus inactief is tijdens de remslaap kan misschien verklaren waarom we veel dromen snel vergeten.

Neuronen in de reticulaire formatie die omhoog lopen regelen de arousal. Deze neuronen krijgen veel input uit de sensorische gebieden en hun axonen lopen breeduit door de cortex. Een sensorische stimulus prikkelt de reticulaire formatie en die prikkelt op zijn beurt de cortex. Naast de reacties op sensorische stimuli produceert de reticulaire formatie ook zelf spontane activiteit.

Prikkeling van de RF tijdens de slaap leidt tot wakker worden.

Wanneer een relaxed persoon een moeilijke taak begint leidt dit tot toename van de activiteit van de RF; Het

EEG verandert van veel langzame golven in korte onregelmatige golven, terwijl activiteit van de RF op zich het

EEG niet desynchroniseert. Dit komt omdat neurale activiteit boven de 30 Hz door de RF wordt vergemakkelijkt. De opname van de EEG lijkt daardoor onregelmatiger en willekeuriger dan hij is.

Waakzaamheid, aandacht voor een bepaalde stimulus, voorbereiding om een herinnering op te slaan, doelgericht zijn zijn overlappende- maar verschillende vormen van arousal, waarvoor veel hersengedeeltes nodig zijn. De RF is één van die gebieden van het waaksysteem, waaronder ook de laterale hypothalamus, het locus coeruleus en de verspreide clusters van cellen in de basale voorhersenen vallen.