(1973) toonde aan dat 4 weken sociale isolatie leidde tot een verlaging in serotonineafscheiding in de hersenen van mannelijke muizen.

Turnover = de hoeveelheid afscheiding en opname van een neurotransmitter door presynaptische neuronen.

Het kan dus zijn dat de hoeveelheid afscheiding door de hersenen wel voldoende is, maar de afgifte en opname door de neuronen niet. Dan spreken we toch van een lage turnover. De turnover kan worden afgeleid uit de concentratie van 5-hydroxyindoleacetic acid (5-HIAA), een spijsverterings serotonine in het bloed, cerebrospinal (?)vocht (CSF) of urine. Wanneer het 5-HIAA peil laag is is de turnover van serotonine ook laag.

Vazelli vond verder dat wanneer de serotonineturnover laag was, de mannelijke muizen agressiever gedrag naar andere mannetjesmuizen vertoonden. Vooral 1 speciaal soort serotonine receptor leidt tot agressie; type 5-HT1b. Bij vrouwtjes heeft isolatie geen invloed op de serotonineturnover.

Een onderzoek onder apen wees uit, dat apen met een lage serotonine turnover eerder stierven. Waarom heeft natuurlijke selectie de genen voor lage serotonine turnover niet geëlimineerd? Het blijft gissen, maar misschien dat de verhoogde agressie de vroege dood compenseert.

Hoewel elk gedrag afhangt van een combinatie van veel neurotransmitters wijst alles er op, dat een lage serotonineafscheiding nauw samenhangt met agressief gedrag.

Agressief gedrag kan gestimuleerd worden door prikkeling van de amygdala, of de ventromediale nucleus van de hypothalamus. Deze ventromediale nucleus is van belang voor controle van eten en sexuele behoeften en voor agressief gedrag. Daarnaast heeft het nog allerlei andere functies.

Activering van de ventromediale hypothalamus doet de waarschijnlijkheid van een aanval toenemen en testosterone zet dit effect om in agressie door de activiteit van bepaalde synaptische receptoren in deze Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Studiemateriaal 14 omgeving te faciliteren. Wanneer deze neuronen geprikkeld zijn zenden ze boodschappen die de activiteit van veel gebieden in de hersenstam in gang zetten. Stimulatie van de ventromediale hypothalamus zelf of van bepaalde gebiedenin de hersenstam kunnen agressief gedrag oproepen. De vorm van de agressie hangt af van de plaats van stimulatie.

Stimulatie van de amygdale, een gebied in de temporale kwab kan ook leiden tot heftige affectieve aanvallen. Rabiës is een ziekte die deze temporale kwab aantast en dat leidt tot extreem agressief gedrag. Beschadiging of verwijdering van de amygdala leidt meestal tot tamheid en kalmte. Apen met beschadigingen in dit gebied ontwikkelden het Klüver-Bucy syndroom. Ze zien dan geen gevaar meer, snappen signalen van soortgenoten niet meer. Basis voor het Klüver-Bucy syndroom is tweeledig: onvermogen tot emotionele responsen en onvermogen tot interpretatie van visuele informatie.

Een epileptische aanval bij mensen treedt op wanneer een grote groep neuronen plotseling gesynchroniseerde actiepotentialen produceert. Wanneer de epileptische focus (de plek van waaruit de aanval begint) in de temporale kwab zit zijn de symptomen; hallucinaties, smakkende lippen en andere herhalende acties. Soms is er sprake van emotioneel of zelfs gewelddadig gedrag. (Zie patiënt Thomas; pas nadat een klein deel van de amygdala aan beide kanten van de hersenen was verwijderd verdwenen zijn agressieve aanvallen). Soms kunnen anti-epileptische drugs de aanvallen van gewelddadig gedrag onderdrukken. Ook mensen met een beschadiging in de prefrontale cortex reageren soms agressiever. Zij hebben een algemeen inhibitieprobleem en vertonen allerlei soorten inadequaat sociaal gedrag, niet alleen geweld.

Gevechten tussen dieren vinden het meest plaats tussen mannetjes, die hun gebied, vrouwtje, jongen of maaltijd verdedigen. Mannelijke agressiviteit hang samen met het hormoon testosterone.

Bij mensen is de agressie het grootst bij mannen tussen de 15 en 25 jaar. Zij hebben het hoogste gehalte testosteron in hun bloed.

Tegenwoordige onderzoeken hebben nog geen grote verschillen tussen de sexes gevonden. Toch worden de verschillen in 2 categorieën in gedeeld;

1. Man-vrouw verschil: Man-vrouwverschillen blijken niet zo groot in “self-reported” onderzoek als in onderzoek op basis van observatie. Verder blijken vrouwen meer agressie en kwaadheid te vertonen wanneer ze serieus getergd worden. Het verschil is, dat mannen soms om niks beginnen te vechten. Dat is bij vrouwen veel minder.

2. Testosteronverschil (leeftijd): Onder mannen met een hoog testosteronpercentage komt meer geweld voor. Opmerklijk is het verschil in het soort crimineel gedrag; mannen met een hoog testosteronpercentage zijn vaker veroordeeld voor verkrachting en moord, terwijl drugdealers en inbrekers vaak mannen zijn met een lager testosteronpercentage. Maar de verschillen zijn klein.