Probleem = De steun die de overheid bood voor de banken kon enkel slagen op voorwaarde van een grondige herstructurering van de ontvangende bank en transparantie over de financiële gezondheid van de bank

Stresstest = De transparantie over de gezondheid van de banken herstellen
> Uitgevoerd door nationale regulatoren (Te vertrouwen??)

Schuldeisers = Deze moesten betrokken worden in de herstructurering, zodat ze ook een deel van het risico dragen. Ze hadden jarenlang voordeel door de hoge rente

Debt-equity swap = De schuldeiser-obligatiehouders van de banken converteren in moeilijkheden hun schuld in aandelen

Oplossing= De bestaande aandeelhouders zien hun aandeel verwateren, wat ook zo hoort. Door deze operatie wordt de bank

• Solvabeler = Schuld daal en het aandeelkapitaal stijgt
• Meer liquide = De schuld moet niet terugbetaald worden waardoor er meer cash is
• Winstgevender = Er drukt na de conversie een lagere interestlast op de resultaten

 Dergelijke operaties (=debt-equity swap) werden nergens toegepast tijdens de crisis

Bail-in = In tijden van crisis moet de regulator standaard debt-equity swaps laten opleggen

Coco’s = Speciale obligaties die automatisch worden geconverteerd in aandeelkapitaal, indien de bank in de problemen komt doordat het kapitaal onder een bepaalde grens daalt
> Contingent convertibles

Zes types reddingssloepen die de overheid gebruikte op de bankensector te redden

1. Liquiditeitsinjecties van centrale banken om de interbancaire markt weer aan de praat te krijgen > Banken aanzetten om opnieuw geld uit te lenen aan elkaar aan een lage rente hierbij herstellen ze ook de kapitaalbuffers
2. Staatgaranties op interbancaire leningen = De overheid verzekert de leningen die werden uitgegeven van een ene bank aan een andere bank en krijgt er in de plaats een verzekeringspremie voor
3. Depositoverzekering = Spaargeld van de kleine spaarders verzekeren om paniekreacties te voorkomen
   Probleem: Het hangt af van een belofte, niet van een zekerheid
4. Achtergestelde leningen = Werden boekhoudkundig als kapitaal gebruikt. Op die leningen rust een vrij hoge interestverplichting (ING en KBC)
   Rechtstreekse participatie = De overheid werd aandeelhouder van de bank met overeenkomstige stemrecht en dividendecht (Fortis)
   Nationalisatie = De bank wordt bezit van de overheid (Dexia)
5. Bad banks = Banken terug gezond maken door de toxische effecten uit de bank te halen en onder te brengen in de aparte ‘bad) bank die wordt gefinancierd met overheidsgaranties
   > Deze bestaat foot Fortis en Dexia
6. Onderstutting van activaprijzen = Het probleem bij de bron aanpakken en de prijzen van de toxische activa te garanderen of te verhogen
   > Aankoopprogramma’s voor toxische activa (ABS)

Gevolgen van een daling van de vastgoedprijzen en aandelenkoersen

• Nadeel voor de bouwsector > Voordeliger om een bestaand huis te kopen dan om een huis te laten bouwen
• Vermogen van gezinnen daalt > Aandelen van Dexia en Fortis veroorzaakten een verlies. De oplossing is om minder te consumeren en meer te sparen
  > Economie remt af en de aandelenkoersen van alle ondernemingen beginnen te dalen
• Risico op faillissement voor ondernemingen zorgt ervoor dat het duurder wordt om vers kapitaal op te halen
  > Banken gaan minder lenen en investeren waardoor de aandelenkoersen blijven dalen
• Het vertrouwen van consumenten en producten daalt enorm
  > Consumenten sparen en producenten stellen investering uit

 Door dalende consumptie en investeringen is er een lagere economische activiteit

Beleidsreacties = Er zou geen spontaan herstel komen in de economie, dus men was genoodzaakt om monetaire als budgettaire beleidsreacties uit te voeren

3 reden voor het wegvallen van de financieringsstroom van banken

1. Door het hamstergedrag van de banken waren degene die een liquiditeitstekort hadden, gedwongen om hun kredietverlening terug te schroeven
   > Bedrijven, gezinnen en overheid
2. Er waren geen investeerders die vers geld in de banken wilden pompen
   > Terugschroeven van leningen aan de rest van de economie
3. De banken konden onmogelijk hun eigen vermogen nog inzetten als buffer. Hierdoor waren de banken verplicht om het krimpende eigen vermogen te compenseren met een daling van de hoeveelheid leningen